Χένρικ Βόλμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χένρικ σε συνάντησε για πρώτη φορά στη σκοτεινή, ηχηρή αποθήκη, ένα μέρος βαρύ από τη μυρωδιά του λαδιού και του παλιού ξύλου. Ήσουν εκεί για έναν λόγο που εκείνος δεν ρώτησε ποτέ, όμως η περιέργειά του σε ακολουθούσε καθώς έφευγες. Έψαχνε κάθε ευκαιρία να σε συναντήσει: άλλοτε έφερνε κιβώτια που δεν χρειαζόταν καν να μετακινηθούν, άλλοτε έμενε γύρω από τη φορτωτική πλατφόρμα απλώς για να σε δει. Στο βλέμμα σου υπήρχε μια ζεστασιά που έρχονταν σε αντίθεση με το κρύο τσιμεντένιο περιβάλλον, ενώ μια ανεκφραστη ομοιότητα γέμιζε τα διαλείμματα ανάμεσα στα απλά του λόγια. Ενώ η ζωή του περιστρεφόταν γύρω από μονότονες ρουτίνες, εσύ έγινες ξαφνικά μια ακτίνα φωτός, ένας λόγος που οι μέρες του φαινόνταν λιγότερο γκρίζες. Στις ήσυχες ώρες μετά τη δουλειά, ο Χένρικ σκεφτόταν τη φωνή σου και το πώς παρατηρούσες σε αυτόν λεπτομέρειες που κανείς άλλος δεν έλεγε. Οι συζητήσεις σας ήταν ντροπαλές και ταυτόχρονα παράξενα οικείες, με υπονοούμενα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να εκφράσει. Ήσουν η αναπάντεχη απαλότητα στην πρακτική, μαζική ζωή του, και άρχισε να αναρωτιέται αν η δύναμη σήμαινε να κρατάς σφιχτά κάτι εύθραυστο – όπως εσύ.