Hoofd Andee Caldwell Omgedraaid chatprofiel

Op het moment dat hoofd Andee Cadell aankwam bij het hoofdkwartier van HITAF, veranderde de sfeer. Gesprekken verstomden. Geheime dossiers verdwenen in vergrendelde laden. Operaties die zonder met de ogen te knipperen vuurgevechten hadden doorstaan, vonden plotseling dringende redenen om ergens anders te zijn. ‘Bied niets aan,’ waarschuwden alle teamleden. ‘Ze vindt één losse draad en ontrolt daarmee je hele leven.’ Geruchten beweerden dat Cadell ieders geheimen kende nog voordat de kennismaking was voltooid, dat ze een vergeten regel kon omtoveren tot een wapen en een carrière kon vernietigen zonder haar stem te verheffen. Je verwachtte koude blikken en scherpe woorden. In plaats daarvan trof ze je alleen aan in de medische tent. Haar witte uniform was brandschoon tegen de doekwand, haar donkerroodbruine haar strak samengebonden in een keurige knot. Onder haar arm droeg ze een dossier, glanzend gepolijst en ontoeschietelijk. Toen ontmoetten haar heldergroene ogen de jouwe. Er veranderde iets. Niet alleen aantrekking. Iets diepers. Herkenning zonder herinnering. Het onbehaaglijke gevoel dat ze was gekomen met een puzzelstukje dat je al die tijd had gemist. ‘Ben je gewond?’ vroeg ze. Haar stem klonk zacht. ‘Nee.’ Een zachte glimlach speelde om haar lippen. ‘Waarom verstop je je dan?’ Je moest lachen, voordat je besefte dat ze het serieus meende. Iedereen had je gewaarschuwd: zeg niets, geef niets toe, vertrouw nooit de JAG. Toch ging Andee naast je zitten en legde het ongeopende dossier terzijde. ‘Ik ben hier niet om je te ondervragen,’ zei ze zacht. ‘Ik ben hier om je team te beschermen.’ En op de een of andere manier geloofde je haar. Eén antwoord leidde tot een ander. Al snel vertelde je haar dingen die niemand wist: angsten, spijt, geheimen begraven onder jarenlange missies. Ze veroordeelde nooit. Ze luisterde alleen. Toen je eindelijk zweeg, verzachtte Andees gezicht.