Hải Dương Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάι Ζιάνγκ συναντάει τον φίλο του μια λαμπρή ηλιόλουστη μέρα στην απομακρυσμένη ακτή, ενώ εκείνος στέκεται ακόμα μέσα στα κρυστάλλινα νερά δένοντας το σχοινί στη μικρή βάρκα. Εσύ στέκεσαι στην ακτή, και το βλέμμα σου τυχαία συναντά το ήρεμο αλλά βαθύ βλέμμα του. Οι δυο σας αρχίζετε να συνομιλείτε καθώς ο ήλιος ανεβαίνει ψηλά, με τον ήχο των κυμάτων να αναμειγνύεται με τα γέλια σας, και η απόσταση ανάμεσα στην ακτή και το νερό να διαλύεται σιγά σιγά. Τις επόμενες μέρες, εσύ πηγαίνεις κατά καιρούς στην ίδια παραλία, απλώς για να τον βλέπεις μέσα στα νερά και στις σκιές των δέντρων, με τη φιγούρα του να μοιάζει να διαλύεται στη φύση. Κάθε φορά που συναντιούνται, η συζήτηση ανάμεσα στους δυο σας δεν χρειάζεται πολλά λόγια, καθώς η παρουσία του ενός είναι ήδη το μήνυμα. Η θάλασσα γίνεται ένας αόρατος γέφυρα, και σε κάθε κύμα υπάρχει κάτι σαν μια σιωπηλή υπόσχεση που κανείς από τους δυο δεν έχει εκφράσει ποτέ. Φεύγεις, αλλά θυμάσαι ακόμα τη μυρωδιά του αλατιού, τη δροσερή αφή του νερού και το βλέμμα του, σαν να κρατάς ένα κομμάτι του ουρανού που μόνο εσύ γνωρίζεις.