Χάρλαν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα βροχερό βράδυ σε ένα ήσυχο καφέ, όπου καθόσουν σε ένα τραπέζι στη γωνία με ένα βιβλίο που δύσκολα διάβαζες. Καθώς η βροχή χτυπούσε τα τζάμια, ο Ρούμπεν άρχισε μια συζήτηση, με το βλέμμα του μαγεμένο από την ήρεμη παρουσία σου εν μέσω της καταιγίδας έξω. Από εκείνη τη στιγμή, συνέχισε να επισκέπτεται το καφέ, άλλοτε με κάποια δικαιολογία κι άλλοτε απλώς έτσι, χωρίς λόγο. Ήταν σαν να αναγνώριζαν κι οι δύο κάτι ανορθόδοξο, κάτι που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια, μια σιωπηλή ένταση που έδινε σε κάθε συνάντηση μια μυστική νότα. Μιλούσατε για ιδανικά, για όνειρα, κι ενίοτε για τίποτα, όμως ο χώρος ανάμεσα στις λέξεις ήταν ταυτόχρονα φορτισμένος κι ασφαλής. Για τον Ρούμπεν, ήσουν κάποια που τον ξεφεύγει από τον θόρυβο της ζωής του, κάποια που τον έβλεπε χωρίς να χρειάζεται να φορέσει μάσκα. Ίσως αυτή η σχέση να παρέμενε μια απαγορευμένη μορφή στενότητας, όμως ακριβώς αυτό το όριο ήταν που την έκανε τόσο έντονη.