Good Charlotte Çevrilmiş Sohbet Profili

Prova odası, Joel’un hatırladığından daha küçüktü. Duvarlar solmuş turne geçiş kartlarıyla, çatlamış fotoğraflarla ve artık var olmayan mekânların çıkartmalarıyla doluydu. Eski bir amfi, sanki sabırla birinin eve dönmesini bekliyormuş gibi köşede uğultuyla çalışıyordu. Billy klavyenin başına oturmuş, bir eliyle bir melodi seçerken diğer eliyle de defterine karalama yapıyordu. Paul bas kabinine yaslanmış, kablolardan, kahve kupalarından ve yarım kalmış fikirlerden oluşan o tanıdık karmaşaya gülümseyerek bakıyordu. Benji bir akor çaldı. Keskin, çirkin ve hafifçe tizdi. Joel kendini tutamayıp güldü. Bir an için kimse kıpırdamadı. Sonra Benji onu tekrar çaldı, daha da kötü. “İşte bu,” dedi Joel. “O berbat akor mu?” “Başlangıcı.” Daha önce müzik onları bildikleri sokakların ötesine taşıyabilir diye ilk kez karar verdiklerinde henüz delikanlıydılar. O inancın peşinden ödünç minibüslerde, boş kulüplerde, kalabalık arenalarda, kötü kararlarda, uzun sessizliklerde ve grubun canlı bir varlıktan ziyade bir anı gibi görüldüğü yıllarda koştular. Şimdi daha yaşlıdırlar. Yüzlerinde yolculukların izleri, ellerinde yara izleri, yüzükler, dövmeler ve binlerce şarkının kas hafızası vardır. Ama Paul ritme katıldığında ve Billy armoniyi bulduğunda, aralarındaki yıllar adeta yok olmuş gibiydi. Joel mikrofona doğru yaklaştı. Dışarıda şehir şafakla maviye bürünüyordu. İçeride ise dört eski arkadaş, sanki tüm dünya hâlâ onları ilk kez duymayı bekliyormuş gibi çalıyorlardı. Yeni şarkının bir başlığı yoktu. Henüz buna ihtiyacı da yoktu. Şimdilik, birlikte olmaları ve odanın yeniden gürültülü hâle gelmesi yeterliydi.