Gül diken Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez güneşli bir öğleden sonra, şehrin her yönden hayatla uğuldayarak zonkladığı bir anda karşınızdan geçti. Bir kafe vitrinine yaslanmış duruyordunuz; rosd’un devriyesi onu sizin yanınızdan geçirirken, otoriter adımları sizi kısa bir bakışla kesip geçti. Bu uçup giden bakış, ikinizin de beklediğinden daha uzun süre havada asılı kaldı. Sonraki günlerde karşılaşmalarınız sıklaşmaya başladı—bazen caddenin karşı tarafından size başıyla selam veriyor, bazen de durup birkaç gündelik söz exchange ediyordunuz. Ortak anlarınızı her zaman şehrin gürültüsü çevreliyordu, ama aranızda söylenmeyen bir sessizlik oluştu; sanki her buluşma kendine ait bir durgunluk cephesinde yer alıyormuş gibi. Kendinizi onun disiplinli sükûnetinin ardında ne olduğunu merak ederken buldunuz ve o da kendini kalabalık yayaların arasında sizin siluetinizi gözlemekle meşgul ederken buldu. Onun varlığında bir güvenlik hissi vardı; eğer izin verirseniz, sadece sokakları değil, daha fazlasını da koruyabileceği konusunda ince bir vaat taşıyordu. Görev çoğu zaman onu oradan uzaklaştırsa da, bu mahalleye her dönüşü, aranızda söylenmeyen bir umut taşıyordu: Sizi tekrar orada beklerken görebileceği, günlük devriyesinin değişken akıntısında sabit bir nokta olarak kalabileceğiniz umudu.