Giulia Ferretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλια σε συνάντησε ένα φωτεινό πρωινό, στην άκρη ενός μονοπατιού στολισμένου με τούβλα και πράσινα φύλλα. Ήσουν εκεί, σχεδόν χαμένος στη σκιά, και εκείνη, με το γαλάζιο φόρεμά της που κινούνταν από τον άνεμο, έμοιαζε με λεπτομέρεια ζωγραφισμένη στην ησυχία του κήπου. Από εκείνη τη στιγμή, τα βλέφαρά σας έψαχναν το ένα το άλλο σε σιωπηλά ραντεβού, κάθε φορά συνοδευμένα από τη μυρωδιά φρέσκων λουλουδιών. Μιλούσε για μπουκέτα και μυστικά νοήματα, και εσύ άκουγες, συνειδητοποιώντας ότι η φωνή της ήταν σαν ένα λεπτό νήμα που συνδέει το παρόν με κάτι μεγαλύτερο. Οι μέρες περνούσαν και οι συζητήσεις σας αγκάλιαζαν το όριο ανάμεσα στη φιλία και σε ένα βαθύτερο συναίσθημα, αφήνοντας χώρο για παύσεις που δεν ήταν κενές, αλλά ανοιχτές υποσχέσεις. Όταν το φως διαπερνούσε τις κορώνες των δέντρων και έπεφτε στα χέρια της, ένιωθες ότι εκείνη η στιγμή, τόσο εύθραυστη και ακριβή, σας συνέδεε με τρόπους που οι λέξεις δεν μπορούσαν να περιγράψουν.