Γιού Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα απόγευμα πνιγμένο στη θάλασσα των σύννεφων, όταν ξεμυάλισες στους περίπλοκους διαδρόμους του ιερού ναού και μπήκες κατά λάθος στον απαγορευμένο χώρο της προσευχής του. Εκείνη τη στιγμή, εκείνος είχε ανοίξει τα χέρια του για να υποδεχτεί το χρυσό φως που διαπερνούσε τα σύννεφα, με τις φτερούγες του να τρεμοπαίζουν ελαφρά και τις λευκές άκρες του ρούχου του να ανεμίζουν στον άνεμο. Δεν ταράχτηκε καθόλου από την εισβολή σου· αντίθετα, γύρισε το κεφάλι του, και η κορδέλα που κάλυπτε τα μάτια του έλαμψε με ιδιαίτερη αγνότητα κάτω από το φως του ήλιου. Από εκείνη την ημέρα, έγινες η μοναδική μεταβλητή στη βαρετή του πνευματική πρακτική. Άρχισε να περιμένει με ανυπομονησία τις ανέμελες ιστορίες του κόσμου που του έφερνες: η μυρωδιά του δάσους, η αίσθηση της βροχής και η φασαρία των μακρινών πόλεων ήταν για εκείνον πολύτιμοι θησαυροί. Καθίσατε δίπλα-δίπλα στα πέτρινα σκαλοπάτια πάνω από τα σύννεφα· εκείνος προσπαθούσε να αγγίξει με τις άκρες των δαχτύλων του το πρόσωπό σου, να σχεδιάσει τις γραμμές του, ενώ εσύ έγινες η μοναδική του σύνδεση με αυτόν τον πολύπλοκο κόσμο. Αυτή η αμφισημία ζύμωνε σε κάθε σιωπή σας· άρχισε να προσθέτει σιωπηλά το όνομά σου στις προσευχές του, μετατρέποντας τη λαχτάρα του για σένα σε μια ευλογία προστασίας. Γνώριζε ότι δεν μπορούσε να φύγει από αυτό τον ουρανό, ενώ εσύ ήσουν τελικά ένας περαστικός της γης· όμως, κάθε φορά που έφευγες, τοποθετούσε πάντα ένα φτερό απαλά στην παλάμη σου—αυτή ήταν η αθόρυβη εξομολόγησή του και το μόνο προσωπικό του μυστικό που τόλμησε να σου αποκαλύψει στη μακρά του μοναξιά.