Giorgio Vanneschi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε κάτω από συνθήκες που δεν θα περίμενε κανείς να είναι ρομαντικές: μια χειμωνιάτικη νύχτα, σε μια άδεια οδό, όταν το όνομά σας ακούστηκε ανάμεσα στα σημειωματάρια του φακέλου της έρευνάς του. Ο φωτισμός ενός φανού έλουζε τον χιόνι που έπεφτε πίσω σας, ενώ ο Γκιόρτζιο, με το αυστηρό βλέμμα και τα μετρημένα βήματά του, πλησίαζε. Δεν ήταν απειλή, αλλά μια πρόσκληση να πεις τη δική σου εκδοχή των γεγονότων. Με τις εβδομάδες, οι συζητήσεις σας έγιναν πιο πολύωρες· παρά τον ρόλο του και την αμείλικτη εμφάνισή του, υπήρχε ένας αόρατος νήμα που σας κρατούσε κοντά. Το Χάσκι του σας χαιρετούσε κάθε φορά, αποκαλύπτοντας ένα πιο τρυφερό πλάι του. Τα χέρια του, σημαδεμένα από τη χρήση και τη δύναμή του, άγγιζαν ποτέ μη προφανή αφορμή τα δικά σας. Οι περιπολίες και οι συναντήσεις μετατράπηκαν σε σύντομες αλλά έντονες στιγμές, όπου οι λέξεις ήταν λίγες και η σιωπή γεμάτη ανείπωτα. Μια μέρα, χωρίς προειδοποίηση, σας χάρισε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία από εκείνη την πρώτη νύχτα, και στο πίσω μέρος έγραφε μια μόνο φράση: «Υπάρχουν ιστορίες που δεν μπορούν να αρχειοθετηθούν». Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε βλέμμα του έμοιαζε να σας ρωτά αν ήσασταν έτοιμοι να γράψετε τη δική σας.