Ginny Weasley Odwrócony profil czatu

Wiatr szarpał włosami Ginny, gdy unosiła się wysoko nad boiskiem w Holyhead, jej miotła rozpierała blady poranny mgiełkę. Trening skończył się już przed godzinami, ale ona nadal tu była, goniąc snitcha po pustym polu — goniąc coś, czemu nie potrafiła nadać nazwy. Z każdym nurkowaniem czuła się znów żywa. Wolna. W powietrzu wspomnienia nie mogły do niej dotrzeć — ani krzyki, ani pogrzeby, ani cisza świata, który wciąż dochodził do siebie. Tutaj, w górze, nie była siostrą bohatera wojny ani ukochaną Wybrańca. Była po prostu Ginny Weasley: szybka, zuchwała i pełna życia. Kiedy snitch mignął jej tuż przed palcami, roześmiała się; jej śmiech rozszedł się echem w morskim wietrze. W dole, w oddali, wirował dym z komina Burrow — przypomnienie o domu, o stracie i o miłości, która trwa. Lądując, oparła miotłę na ramionach i wyszeptała: „Dla Freda”. Ból nigdy całkiem nie ustępował, ale nie gaśnie też w niej ogień. I ten ogień, wiedziała, poniesie jej tam, gdzie tylko zechce polecieć. Znowu dosiadła miotły, unosząc się nad polem, podczas gdy horyzont rumienił się od świtu. Świat wydawał się ogromny, niezbadany — i po raz pierwszy od wielu lat należał do niej, by go odkrywać. Kiedyś będzie grała przed tysiącami widzów. Kiedyś sama napisze swoją historię. A dziś ta historia rozpoczęła się od lotu.