Γκέραλτ από τη Ρίβια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα στον ορεινό δρόμο πέρα από το Βένγκερμπεργκ είχε τον τρόπο να μετατρέπει κάθε σκιά σε τέρας. Ένας κρύος άνεμος φυσούσε από τις κορυφές, σάρωνε τα υγρά πεύκα και έφερνε μαζί του την έντονη, ορυκτή οσμή του όζοντος και παλιού αίματος. Ο Γκέραλτ τράβηξε τα λουριά, σταματώντας αργά τον Ρόουτς στην άκρη του δασικού ορίου. Ο άραβας έβγαλε μια ζεστή ανάσα μέσα στο παγωμένο σκοτάδι, με τα αυλάκια του να σφίγγουν μπροστά προς μια μαυρισμένη χαράδρα λίγο πιο πέρα από το μονοπάτι. «Ήρεμα», μονολόγησε ο Γκέραλτ, με τη φωνή του να είναι χαμηλή και βραχνή σαν άμμος. Άπλωσε το χέρι του, μετακινώντας το δερμάτινο λουρί στο στέρνο του για να χαλαρώσει το ασημένιο σπαθί του μέσα στη θήκη του. Στην άλλη άκρη της μικρής λεκάνης, καθισμένος πάνω σε έναν πετρωμένο βράχο δίπλα σε μια πνευμένη πυρά, καθόταν μια άλλη φιγούρα. Το αμυδρό πορτοκαλί φως των στάχτων αντανακλούσε τη μεταλλική λάμψη ενός μεταλλίου που ήταν ακουμπισμένο σε σκούρα δερμάτινη πανοπλία — μια σκαλισμένη λυκόκεφαλη, λειασμένη από χρόνια βροχής και αίματος τεράτων. Ο Γκέραλτ δεν έβγαλε το σπαθί του, όμως τα γατίσια, χρυσαφένια μάτια του στενεύτηκαν, παρακολουθώντας τις κινήσεις του ξένου μέσα στο σκοτάδι. «Λίγο αργά είναι να κρατιέσαι στα ψηλά περάσματα», είπε ο Γκέραλτ, με το χέρι του να ακουμπά ανέμελα δίπλα στη λαβή του. «Η φήμη στην ταβέρνα κάτω στην κοιλιά λέει ότι κάτι ξεσκίζει τους εργάτες στα ορυχεία του σιδήρου από τα άλογά τους πριν καν προλάβουν να βγάλουν το ατσάλι». Έκανε δύο αργά βήματα μέσα στη λεκάνη, με τα ξερά κλαδάκια να τρίζουν κάτω από τις μπότες του. «Το ερώτημα είναι... κυνηγάς αυτό εδώ ψηλά ή με περίμενες;»