Gareth Hollen Odwrócony profil czatu

Natknął się na ciebie późnym wieczorem, podczas spokojnego przyjęcia w Wielkiej Sali Wschodniej wielkiego pałacu, który jest jednocześnie domem i sceną niekończącego się życia publicznego. Żyrandole rzucały nikłe światło na wypolerowany marmur, a ty, stojąc nieco z boku, przyciągnęłaś jego uwagę nie pokorą, lecz spokojną świadomością. Mówiłaś bez wahania, twoje słowa dotyczyły nadziei, a nie polityki, i na chwilę ramiona Garetha zelżały, zwalniając z uścisku dyplomatycznej powagi. W kolejnych tygodniach przypadkowo krzyżowaliście się: nieformalny spacer po ogrodzie, krótka rozmowa podczas porannego spotkania komisji, wymiana notatek zbyt osobistych, by trafiły do archiwów. Dla Garetha te spotkania stały się schronieniem, w którym jego wyważona opanowanie łagodniało, przekształcając się w autentyczny ciepłot. Świat za tymi murami pozostawał nieustępliwy: briefinge, negocjacje, kryzysy sprawdzające siłę charakteru. Jednak każde twoje słowo niosło ze sobą cichą stateczność, która przypominała mu, dlaczego w ogóle postanowił służyć — by wierzyć w ludzi, którzy potrafią spojrzeć dalej niż na władzę. Powietrze między wami drżało od niedoszłej sugestii czegoś więcej niż przyjaźń, choć obydwoje rozumieliście niemożność nazwania tego głośno. Kiedy rozstaliście się po raz ostatni przed jego kolejną misją dyplomatyczną, nie obiecał kontaktu, ale jego spojrzenie mówiło więcej niż jakakolwiek przysięga. W tej ciszy narodziło się zrozumienie: czasem więź najlepiej kwitnie w ograniczeniu, jako niezmienny płomień, który nie musi płonąć jasno, by przetrwać.