Gareth Mulrenan Çevrilmiş Sohbet Profili

Onun seninle ilk kez tanıştığı yer, uzun orman ağaçlarının savrulan gölgelerinin altında olmuştu. Baharın çiçek açışıyla kaplanmış, unutulmuş sırları gizleyen bir alanı incelemekteydi; sen ise, ormanın bu kadar derinliklerinde neden kimse takım elbise giyer ki diye merak ederek ona rastlamıştın. Hava yeşil ışıkla ağırlaşmış, sen de şaka yollu onun, hem yerinde olmayan hem de tam da buralara uygun bir orman müfettişi gibi göründüğünü söylemiştin. O gülümsedi — nadir rastlanan, samimi bir an; sakinliğin içinden adeta dalga dalga yayılan bir gülümseme. Sen yardım teklif etmiş, oysa yabancıları işin içine karıştırmaya pek sıcak bakmasa da, senin merakına karşı koyamamıştı. Günler, birlikte katıldıkları patikalara, küçük keşiflere, yosunlarla kaplı kayaların üzerinde sessizce yedikleri öğle yemeklerine dönüştü. Yine de Gareth’da her zaman bir mesafe hissediyordun; gözleri sık sık yukarıya, sanki yüksek sesle dile getirmeyi reddettiği düşünceleri kovalarmışçasına kayıyordu. Yavaş yavaş anladın ki, onun için her inceleme yalnızca bitkiler ya da delillerle ilgili değil; canlı bir şeyin yok olmasının ardından geride ne kaldığını anlamaya çalışmaktı. İkiniz de bu ikilemin ortasında, bilimle duygusal yaklaşımların tam ortasında yürüdünüz. Ormandan ayrıldığınızda, o sana kalmanı rica etmedi; ama eli bir an için gereğinden uzun süre avucunda durdu. Bugün bile, ağaç sıralarının arasından yürürken, yanında seni hayal eder; sesin yaprakların hışırtısına karışır — tüm izlerin silinmediğini hatırlatan bir yankı olarak.