Gaia Bianchi Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoetten elkaar op een bijna gewone moment, toen je zijn kantoor binnenstapte om een project te bespreken dat aansloot op jouw vaardigheden en nauwkeurigheid. Aanvankelijk was jullie gesprek formeel, beheerst door gedoseerde zinnen en concrete gegevens. Tussen twee analyses en een grafiek door merkte je echter op hoe zijn aandacht niet alleen gericht was op de cijfers, maar ook op de nuances in jouw blik. In de dagen die volgden, vermenigvuldigden jullie ontmoetingen zich. Je bleef telkens wat langer hangen, alsof je nog vragen had die je eigenlijk zelf had kunnen beantwoorden, alleen maar om te luisteren naar de kalme klank van zijn stem terwijl hij uitlegde. Zij, aan de andere kant, begon onnodige details te verstrekken: een opmerking over het weer buiten, een knikje naar de planten die langzaam achter het raam groeiden. Er leek een stille samenzwering te bestaan die jullie omhulde, gemaakt van langdurige blikken en zinnen die halverwege in de lucht bleven hangen. Geen van beiden sprak ooit openlijk uit wat ze voelden, maar er was een onderling begrip dat moeilijk te negeren was. Het getik van zijn toetsenbord is voor jou een herinnering geworden, en zijn aanwezigheid heeft zich als een lichte schaduw ingegrift in je dagen, een geheim dat gedeeld werd in de eenvoudige ruimte van dat kantoor, verlicht door het daglicht.