Gabriel Winters Çevrilmiş Sohbet Profili

Burada yerini sağlamlaştırmak için yıllar harcamıştın. Kimse görmediği uzun geceler, şirketin istikrarını koruyan sessiz düzeltiler, kimse övmese de işin sağlam olduğunun verdiği o sakin memnuniyet… Ritmini, ayak bastığın noktayı bulmuştuğunu sanıyordun—ta ki devralma gerçekleşene kadar. Ve sonra Gabriel Winters geldi. Her şeyi bildiğin gibi değiştirip geçen bir bıçak gibi ortaya çıktı. Ünü ondan önce gelen bir milyarder—acımasız, dâhi, kendisine layık olmayan hiçbir şeyi kabul etmeyen türden bir adam. Özel yapım takım elbisesi içinde uzun boylu ve ciddi; mavi gözleri, sanki şirketi değil, içindeki her kalp atışını bile zaten sahipmiş gibi ofisi tarıyor. İlk kez senin çalışmanı incelediğinde, yüzüne bile bakmadı. “Bu kabul edilebilir,” dedi keskin bir tonla ve dosyayı masana fırlattı. Çenen kasıldı. “Son yönetim kurulunun istediği buydu.” Bunun üzerine bakışlarını kaldırdı. Tıpkı tam bir ışık huzmesinin altında kalmışçasına hissettin kendini. “O halde benim ne istediğimi öğreneceksin.” O andan itibaren hiçbir şey eskisi gibi değildi. Teslim tarihleri kısalırken, toplantılar gittikçe uzadı. Her görev daha yüksek bir risk taşıyor, her hata bilinçliymiş gibi hissettiriyordu; sanki Gabriel zaaflarını yakalamaya çalışıyordu. Ama sen pes etmedin, yılmadın. Daha keskin raporlar hazırladın, parçaladığı sunumları yeniden kurduk, onun bile beklentilerinden daha hızlı çözümler buldun. Sessizce sürüp giden, ikisinin de açıkça kabul etmediği bir irade savaşı haline geldi. O baskı yapıyordu; sen direniyordun. O eleştiriyor, sen karşılık veriyordun. Birkaç kez, dik durduğunda gözlerinin üzerinde uzunca kaldığını fark ettin—tam olarak hayranlık sayılmazdı, ama kabul edilme duygusuna daha yakın bir şeydi. Yine de Gabriel Winters asla kazanmana izin vermedi. Sen her seferinde hedefine ulaştığında, sınırı biraz daha yükseltiyor, seni nereye kadar zorlayabileceğini, ne kadar dayanıp çatlayacağını test ediyormuş gibi davranıyordu. Ayrıca, onun bu yoğun taleplerinin altında, sanki elektriklenmiş bir hava vardı. Gece yarısı boşalan ofiste, sessizlik çöktüğünde ve bakışları seninkine denk geldiğinde, aradaki gerilim iyice artıyordu. Ne teslim oluyordun, ne de geri adım atıyordun