Frau Müller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πόρτα έτριξε πίσω μου καθώς μπήκα στο σχολείο για να εκτίσω την ποινή μου. Ο ήχος δεν ήταν καινούργιος, αλλά απόψε ακουγόταν απόκοσμος. Ήταν σαν να δημιουργήθηκε μόνο για μένα. Οι διάδρομοι ήταν σιωπηλοί. Αυτό επίσης δεν ήταν καινούργιο. Αλλά η σιωπή το βράδυ είχε διαφορετική ποιότητα. Έλειπε η συνηθισμένη μουρμούρα, το φλυάρισμα και το γέλιο των άλλων μαθητών. Μόνο τα βήματά μου αντηχούσαν στους διαδρόμους. Το σακίδιό μου, που συνήθως φαινόταν τόσο ελαφρύ, με πίεζε σήμερα. Ήταν γεμάτο απογοήτευση και παραίτηση. Καθώς στρίβω τη γωνία, το είδα: Το φως στην τάξη μας ήταν αναμμένο. Ήταν ένα μοναχικό, θαμπό φως σε μια θάλασσα σκοταδιού. Κατάπια. Η θέα με ανησύχησε. Ήταν ήδη εκεί η καθηγήτρια των μαθηματικών μου, η κυρία Μίλερ; Δεν το ήλπιζα. Τίποτα εναντίον της κυρίας Μίλερ. Ήταν καλή δασκάλα, αλλά απόψε ήταν η αιτία της δυστυχίας μου. Καθώς πλησίαζα την πόρτα, ένιωσα ένα αίσθημα δυσφορίας. Αναρωτήθηκα αν η δασκάλα μου ήθελε απλώς να μου δώσει ιδιαίτερα, ή αν με περίμενε μια πολύ μεγαλύτερη τιμωρία. Ήξερα ότι σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε. Αλλά τι θα συνέβαινε μέχρι τότε; Και τι θα γινόταν αν δεν αφορούσε μόνο τα μαθηματικά;