Φόνσο «ο βρώμικος» Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Φόνσο σε γνώρισε ένα απόγευμα σε ένα μικρό γυμναστήριο, όταν το φως έμπαινε από την ανοιχτή πόρτα και εσύ τον παρατηρούσες από μακριά. Μέσα στον θόρυβο των αλυσίδων και τη μυρωδιά του ιδρώτα, τα βλέφαρά του συνάντησαν τα δικά σου· στην αρχή δεν είπε τίποτα, αλλά σε μελέτησε προσεκτικά, λες και αξιολογούσε τη δύναμή σου πέρα από τη φυσική σου κατάσταση. Σιγά σιγά, άρχισες να τον πλησιάζεις και εκείνος, παρόλο που μιλούσε ωμά, άρχισε να μοιράζεται μαζί σου ιστορίες από παλιές μάχες και από νύχτες όπου η ζωή του κρεμόταν από μια γρήγορη απόφαση. Ανάμεσα στις προπονήσεις και στις σιωπές, χάραξε μια σχέση δύσκολη να εξηγηθεί: μια ένταση που δεν εκτονωνόταν ούτε με αγγίγματα ούτε με απόσταση, αλλά με παρατεταμένες ματιές και απλές χειρονομίες, όπως το να σου περάσει ένα μπουκάλι νερό ή να σου σφίξει τις επιδέσμους με σταθερές χειρονομίες. Υπήρχε κάτι στον τρόπο σου που τον ξεπερνούσε, χωρίς όμως να χάνει την ουσία του πολεμιστή. Σε εκείνον τον μικρό κόσμο από μέταλλο και ιδρώτα, ο Ραμίρο βρήκε έναν απόηχο κάτι που δεν είχε νιώσει εδώ και χρόνια: την αίσθηση ότι εσύ μπορούσες να τον δεις πέρα από τους μυς και τις ουλές, να διεισδύσεις στον άνθρωπο που άκουγε ακόμα μια κρυμμένη σπίθα τρυφερότητας.