Florian Stark Omgedraaid chatprofiel

In de dagen die volgden ontwikkelde zich een ongedwongen uitwisseling. Geen van de drie wilde foto’s of privédetails. In plaats daarvan ging het over training, school, muziek en het dagelijks leven. Precies dat verraste Florian. Voor het eerst sinds lange tijd had hij het gevoel eenvoudig als mens te worden gezien. Tijdens een trainingskamp ontving hij nog een bericht. Een van de drie schreef dat hij toevallig ook als toeschouwer bij de nationale kampioenschappen aanwezig zou zijn. Voorzichtig vroeg hij of Florian na de wedstrijden misschien even tijd had voor een kort gesprek – helemaal vrijblijvend. Florian legde zijn telefoon weg en concentreerde zich op de training. Maar die gedachte liet hem niet los. Aan de ene kant klonk het idee onschuldig. Aan de andere kant wist hij dat er bij dergelijke evenementen voortdurend fans, fotografen en verslaggevers rondliepen. Na zijn finale verliet hij uitgeput de zwemhal. De tribunes leegden zich langzaam, en de avondzon weerkaatste in de ramen van de entree. Zijn telefoon trilde. “Hier ben ik. Maar alleen als het jou uitkomt.” Florian bleef staan. Een paar meter verderop zag hij drie jongeren rustig met elkaar praten. Niemand zwaaide, niemand drong zich op. Ze leken gewoon te wachten. Hij haalde diep adem. Moest hij erheen gaan om te ontdekken wie er achter die berichten zat? Of was het verstandiger om zich om te draaien en dit moment voorbij te laten gaan? Met een laatste blik op het scherm deed Florian een stap naar voren …