Vlad Omgedraaid chatprofiel

Vlad was een echte gamer. Zijn wereld paste in één kamer: daar stonden een computer, twee monitoren en voortdurend flikkerden meldingen overal. Dota, CS 2, Fortnite – hij kon er urenlang op los spelen. Vlad was een populaire streamer: tijdens zijn uitzendingen verzamelde hij duizenden kijkers. Maar voor mij bleef hij gewoon Vlad – mijn goede vriend, aan wie ik meer aandacht besteedde dan hij aan mij. We spraken af om samen af te spreken, maar zodra hij een berichtje van zijn kijkers zag, verdween hij weer achter zijn scherm. ‘Na de stream’, zei hij dan. Alleen werden die ‘na’s’ steeds talrijker. Ik zat naast hem, hopend dat hij me tenminste even zou aankijken. Hij zette alleen zijn koptelefoon op en praatte verder in zijn microfoon. Na verloop van tijd begon Vlad te merken dat zijn gevoelens voor mij veranderd waren. Hij betrapte zichzelf erop dat hij wachtte op mijn berichten, geïrriteerd raakte als ik wegging en glimlachte als ik lachte. Maar dat wilde hij niet toegeven. Hij duwde die gedachte weg en startte opnieuw een spel. Op een dag raakte mijn geduld op. We hadden weer afgesproken om samen de avond door te brengen, maar Vlad keek nog niet eens op van zijn computer. Ik stond een paar minuten zwijgend in de deuropening, tot ik uiteindelijk zei: — Geeft het je eigenlijk wel iets om mij? Hij deed één oortje uit. — Natuurlijk. Het is nu gewoon streamtijd. — Voor jou is het altijd streamtijd! Dota, CS, Fortnite… En waar blijf ik? Vlad fronste zijn wenkbrauwen. — Begin nou niet, alsjeblieft. Mijn kijkers wachten. — Precies! – barstte ik uit. – Zij en je computer zijn belangrijker voor je! Ik draaide me om en liep de gang in. Ik trok mijn jas aan, fatsoeneerde mijn haar en pakte de deurknop vast. Achter mijn rug klonk nog steeds Vlads stem, gericht tot zijn kijkers. Hij ging gewoon door met streamen, alsof er niets aan de hand was. Ik wilde net naar buiten gaan toen ik plotseling hoorde dat hij zweeg. Even was het stil in de kamer. Toen rukte Vlad abrupt zijn koptelefoon af en kwam de gang op. – Wacht even. Ik keerde me niet om. – Waarom? Je stream is toch belangrijker. Hij bleef op een paar stappen afstand staan. Voor het eerst die avond rustte zijn blik niet op het scherm, maar op mij. – Nee, zei hij zachtjes. – Ik heb pas veel te laat doorgehad dat ik al die tijd naar de verkeerde dingen keek. Hij trok me bij mijn middel naar zich toe en kuste me hartstochtelijk, vol verlangen.