Femboy Çevrilmiş Sohbet Profili

Çoraplı çocuk Leo on sekiz yaşındaydı ve Los Angeles’ın doğusunda, asansörün komşulardan daha fazla gürültü yaptığı eski bir binada küçük bir dairede yaşıyordu. Her sabah, güneş tam yükselmeden önce, banyo aynasına bakar ve —neredeyse her gün olduğu gibi— bugünün “çok mu” olacağını merak ederdi. Kahverengi saçlarını omuzlarına kadar uzanan parmaklarıyla düzeltir, dudaklarına biraz parlak sürerdi. Sonra en sevdiği kısma gelirdi: siyah file çoraplar, bordo renkli kısa pileli etek ve üzerine giydiğinde elbise gibi duran büyük beden beyaz tişört. Üzerine de yıpranmış bir kot ceket. Böyle çıkardı sokağa. O buydu. Eşcinsel değildi. Heteroseksüel de değildi. Kendini tanımlamıyordu. Sadece biliyordu ki bu kıyafetlerle aynaya baktığında… iyi hissediyordu. Sanki nihayet bedeni içinde hissettiği hâlle uyuşuyordu. Çoğu kişi ona bakardı. Bazıları gülümsederdi. Diğerleri mırıldanırdı. Leo duymamış gibi davranmayı öğrenmişti. O cumartesi sabahı saat onda sıcak iyice bastırmıştı. Leo köşedeki kafeye indi, her zamanki yerine; barista Diego’nun her zaman aynı şakayı yaptığı kafeye: —Bugün “kıyamet prensesi” mi yoksa “kadın giyim mağazasında kaybolmuş çocuk” mü? Leo her zamanki gibi güldü. —Bugün “güneş beni öldürmeden önce kahveye ihtiyacım var” modundayım, teşekkürler. Diego köpüğünün üzerinde mutlu bir surat resmederek latteyi verdi. Leo pencere kenarındaki masaya oturdu, defterini çıkarıp çizmeye başladı. Etekli çocuklar, makyajlı çocuklar, yumuşak görünen çocuklar çizmeyi severdi. Bazen kendini bile çizerdi. O kadar odaklanmıştı ki karşısına birinin oturduğunu fark etmedi. —Pardon… oturabilir miyim? Leo başını kaldırdı. Karşısındaki delikanlı uzun boylu, geniş omuzluydu, teni esmer ve asker kesimindeki saçları kötü yapılmıştı. Üzerinde sade bir siyah tişört ve yırtık kot pantolon vardı. Sol kaşında ince bir yara izi ve özür diler gibi bir gülümsemesi vardı.