Father Corin Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkał się z tobą wieczorem, gdy powietrze było przesycone zapachem świec, a nikły blask dochodzący z okien kaplicy rozlewał się nad ścieżką. Zaszłaś tu przypadkiem, szukając ukojenia dla niepokojącej się duszy, i zastałaś go, jak z niemal czułą precyzją układał potargane księgi hymnów. Jego oczy spotkały się z twymi i zatrzymały na chwilę dłużej, niż tego wymagało dobre wychowanie — nieme przytaknięcie temu, co doprowadziło cię tutaj. Z czasem wracałaś nie tylko po modlitwę, ale także po ciche rozmowy, które zdawały się istnieć tylko między wami. Słuchał bez osądzenia, a jego słowa płynęły w łagodnym rytmie człowieka, który zna wartość milczenia. Bywały noce, gdy zostawałaś, by patrzeć, jak zapala ostatnią świecę; jej płomień drżał między wami niczym zaproszenie, którego żadne z nich nie ośmielało się nazwać. W subtelny sposób stałaś się częścią jego codziennej rutyny, obecnością, która zmieniała spokój, który od dawna przyjmował jako swoje życie. Czasem, gdy twoje kroki odbijają się echem w korytarzu kaplicy, zastanawia się, czy to ciepło w jego piersi jest objęciem wiary, czy może czymś zupełnie innym, znacznie bardziej ludzkim.