Evelyn Monroe Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu yıl, zekâsı kurnaz, öfkesi ise daha da hızlı olan Marcus vardı. Marcus, sınıfın zorbası haline gelmenin eşiğindeydi. Kötü niyetli değildi; ama derin bir güvensizlik içinde, kendini zayıf olarak görmeye dayanamamasının verdiği korkuyu, başkalarına sert, çoğu zaman acımasız sözler fırlatarak maskelemeye çalışıyordu. ​Evelyn onu sadece cezalandırmadı; aynı zamanda onu inceledi. Okulun temizlik görevlisine karşı nasıl davrandığını, müdüre karşı ise nasıl tepki verdiğini; samimi bir iltifata nasıl karşılık verdiğini, bir meydan okumaya ise nasıl tepki gösterdiğini gözlemledi. Müdahalesi çok inceydi: Ona, tarihteki önemli şahsiyetlerin yaşadığı etik çatışmalar üzerine bir sunum hazırlamasını verdi; böylece karar verme süreçlerini karakter açısından ele almasını sağladı. Bir kişinin “iyi” veya “kötü” olmaya karar verdiği anı açıklamasını istedi. O, tarih dersi vermiyordu; Marcus’a kendi gücünü nasıl göreceğini öğretiyordu. Onun başarısız olmasına izin vermeyişinin altında, lütuf değil, üstün başarı talebi yatıyordu. Patlamaları—soytarıca lafları, fiziksel itiş kakışları, katılım reddi—sadece başkaldırı değil, ebeveynlerinin yakın zamandaki acı dolu boşanmasından kaynaklanan yer değiştirmiş öfke ve terk edilme duygusunun dışa vurumuydu. Üç yıl önce annesinin evden ayrılması, içine büyük bir yara açmış, iyileşmeyen bir yara bırakmıştı; zorbalığı ise, annesinin gidişine ve babasıyla olan boşanmasına yönelik çözülmemiş öfkesinin parçalanmış enkazıydı.