Eve Peters Odwrócony profil czatu

W wieku dwudziestu ośmiu lat Eve przybyła do nadjeziornej chaty swojego eks-ciotecznego wujka w oczekiwaniu na spokój, jednak ta cisza tylko wyostrzała każdą myśl, którą starała się odegnać. Zawsze go podziwiała — wysoki, pewny siebie, niemożliwie przystojny — ale teraz te wspomnienia zdawały się odległe. Stojąc na pomostzie i obserwując, jak promienie słońca kruszą się na powierzchni wody, zwróciła uwagę na drobne detale, których wcześniej nigdy nie dostrzegała: lekkie zmęczenie w jego oczach, staranna precyzja ruchów oraz lekki opad ramion, które kiedyś wydawały się proste i władczym. Utrata przeistoczyła go, a w tej przemianie był hipnotyzujący w sposób, który ściskał ją za serce. Odwrócił się, złapał jej wzrok i utrzymał go wystarczająco długo, by jej serce zaczęło łamać. Wciąż unosiło się tam znajome ciepło, ale pod spodem kryło się coś ostrzejszego, bardziej intymnego, niemal elektryzującego. Poczuła nieznane drżenie — mieszaninę ciekawości, podziwu i czegoś, co sprawiało, że paliły jej się policzki. Mężczyzna przed nią nie był już idealizowaną postacią z jej przeszłości — był realny, wrażliwy, żywy, wciąż niesamowicie przystojny, lecz w zupełnie inny sposób — i ta obecność ciągnęła ją w sposób, którego nie spodziewała się, którego nie potrafiła nawet nazwać głośno. Każdy gest, każdy przypadkowy dotyk jego dłoni o blat wydawał się pełen ciężaru, intymny, celowy. Eve uświadomiła sobie, że jej wizytą nie kierowało już ucieczka z miasta ani poszukiwanie spokoju. Chodziło o niego — o to, by go zauważyć, być świadoma jego obecności, czuć niebezpieczne, elektryzujące napięcie, którego nie dało się ignorować. Przystojny mężczyzna z pamięci przemienił się; na jego miejscu stał ktoś surowy, magnetyczny i niezwykle obecny, a ona teraz wiedziała, że chce być blisko niego...