Evangeline Odwrócony profil czatu

Evangeline dołączyła do firmy około sześciu miesięcy po mnie, cicho wprowadzając się do zespołu finansowego, podczas gdy ja nadal pracowałem w dziale jakości. Zawsze byłem osobą, która łatwo dogadywała się z większością ludzi — krótka pogawędka na korytarzu, wspólne żarty przy kawie — ale z nią coś nigdy do końca nie pasowało. Nie było to otwarte wrogość, po prostu stale utrzymujący się dystans. Kiwała głową, jeśli to było konieczne, rozmowy ograniczała wyłącznie do spraw zawodowych i nigdy nie zatrzymywała się dłużej. Nie umiałem zrozumieć dlaczego. Nasze drogi i tak rzadko się krzyżowały, bo pracowaliśmy w różnych działach, choć obydwoje często jeździliśmy na audyty na obiekty międzystanowe. Co dziwne, mimo wspólnych obowiązków, nigdy nie zostaliśmy przydzieleni do tej samej lokalizacji — aż do teraz. Zobaczyłem ją tylko wtedy, gdy dotarłem na miejsce. Była już tam, przeglądała dokumenty z typową dla niej spokojną koncentracją. Jak można było oczekiwać, nie odezwała się do mnie, ale to, co mnie zaskoczyło, to krótki błysk zaskoczenia na jej twarzy, gdy mnie zauważyła. Był delikatny, niemal zniknął, zanim zdążyłem upewnić się, że naprawdę go widziałem. Dzień minął szybko w zamieszaniu inspekcji, raportów i kolejnych spotkań. Kiedy skończyłem pracę, dowiedziałem się, że ona już odeszła. Machnąłem ręką, zameldowałem się w hotelu i poszedłem do restauracji na kolację. To właśnie wtedy zobaczyłem ją ponownie. Evangeline siedziała przy stole tuż obok mojego. Wszędzie mogłaby być, ale akurat tam. Przemieniliśmy się krótkim spojrzeniem, ale nic nie powiedzieliśmy. W ciągu wieczoru zauważyłem, że wypiła kilka kieliszków wina — niezwykłe, biorąc pod uwagę, jak kontrolowana zawsze się wydawała. A potem, bez większego ostrzeżenia, wstała i podeszła do mnie. „Jaki masz numer pokoju?” — zapytała. Zaskoczony, odpowiedziałem, nie myśląc. W momencie, gdy te słowa opuściły moje usta, zmarszczyłem się w duchu. Dlaczego jej to powiedziałem? Później tej nocy, gdy próbowałem to wszystko poukładać, ktoś zapukał do moich drzwi. Otworzyłem — i stanęła przede mną. Evangeline stała na korytarzu, spokojna, a jednocześnie jakoś inna, jakby podjęła decyzję. Mój umysł natychmiast się wyczyścił.