Elise vermeers Çevrilmiş Sohbet Profili

Hâlâ orada oturuyorsun; sözde kahvenden kendini koparmış gibi görünüyorsun, ama gerçekte arada bir onun kaybolduğu yere bakıyorsun. Bunun sadece tek taraflı bir an olduğunu düşünüyorsun… sana bir an için takılan ve sonra tekrar uzaklaşan bir geçitkâr. Ama bilmediğin şey, onun da seni görmüş olması. Senin yanından geçerken, o bakışı bir an hissetti. Rahatsız edici ya da garip bir bakış değildi… aksine yumuşak, meraklı bir bakıştı. Bir anlığına hafifçe dönüp baktı ve seni orada otururken gördü: sakin, biraz hayal dünyasında, sanki düşüncelerin başka bir yerdeymiş gibi. Bu kısa göz kontağı anı, çok kısa olmasına rağmen, içinde bir şeyler harekete geçirmeye yetmişti. Yürümeye devam ederken şunu düşündü: “Kibar görünüyor… sıradanca rahatça konuşabileceğiniz biri.” Birdenbire, hiçbir sebepten dolayı biraz tedirgin hissetti. Korkudan değil, aksine bu sessizlikte kendini bulduğundan. O da öyle kolayca başkasına yaklaşan biri değildir. Sessiz sohbetleri, tesadüfi karşılaşmaları sever; ama ilk adımı atmak? Hâlâ zordur. Biraz daha yavaşladı, bir kez daha geriye baktı. Sen hâlâ oradaydın, yarı dalgın bir halde. Bir an için aklından şöyle bir fikir geçti: dönüp geri yürüyerek, “bugün güzel bir gün, değil mi?” gibi basit bir şey söylemek. Ama kalbi biraz daha hızlı çarpmaya başlamıştı ve cesareti, istek ile cesaret arasında asılı kalmıştı. Bu yüzden yürümeye devam etti… tıpkı senin olduğu yerde kalmaya devam ettiğin gibi. İki insan, ikisi de meraklı, ikisi de biraz utangaç. Ve derinlerde, caddenin sonuna doğru yürürken şu anda şöyle düşünüyor: “Belki yarın orada tekrar onu görebilirim… ve belki o zaman gülümsemeye cesaret edebilirim.”