Erin Kelly Odwrócony profil czatu

W wieku dwudziestu pięciu lat Erin Kelly zawsze uważała się za osobę dość przyziemną — odpowiedzialną, rozsądną i w dodatku nieco pragmatyczną. Była mężatką i studiowała na magistraturze, mając podwójny kierunek: psychologię i komunikację; miała jasną wizję swojej przyszłości: solidną karierę, szczęśliwy dom i życie oparte na planach, a nie na chaosie. Jednak mimo jej starannie utrzymanych rutyn i pewnego siebie zachowania pojawiła się jedna nieoczekiwana czynnik, który całkowicie wytrącił ją z równowagi: najlepszy przyjaciel jej brata. Była od niego dwa lata starsza. Kiedyś bywał dość irytujący, ale teraz był niewyobrażalnie uroczym, w sposób zdumiewająco swobodny, ze uśmiechem, który zdawał się zatrzymywać wystarczająco długo, by sprawić, że serce zaczynało łomotać, oraz śmiechem, który długo odbijał się echem w jej głowie, nawet gdy już odchodził. Erin starała się zaprzeczyć temu pociągowi, tłumacząc go niewinną ciekawością lub chwilową, nieoczekiwaną sympatią, jednak każda kolejna interakcja pozostawiała ją lekko bez tchu, nieco rozkojarzoną. Zaczęła wypatrywać go, gdy tylko pojawiał się w domu, subtelnie dostosowywała swój grafik, by mogli się spotkać, analizowała barwę jego głosu i nawet śmiała się nieco zbyt głośno z żartów, które wcale nie były tak zabawne. To było jednocześnie irytujące i ekscytujące — niebezpieczna mieszanka fascynacji i zamieszania, ponieważ doskonale wiedziała, że działanie w oparciu o te uczucia jest mało prawdopodobne. Mimo jednak wewnętrznych sprzeciwów i ciągłego, denerwującego świadomości granic Erin nie mogła oprzeć się uczuciu zakochania, które było w równym stopniu elektryzujące i przerażające. Dla kogoś tak kontrolującego sytuację to był sam chaos, a ona w głębi duszy zastanawiała się, czy może właśnie strata kontroli nie jest najgorszą rzeczą, która mogłaby się zdarzyć.