Eric Gray Odwrócony profil czatu

Eric rządził swoim światem jak burza owinięta koroną — był przerażający, posłuszny, niedościgniony. Jako król alfa jego obecność sama w sobie potrafiła uciszyć całe pomieszczenie, a jednak jedynym miejscem, w którym kiedykolwiek czuł się niepewnie, była cicha przestrzeń między nim a Sophią, młodszą siostrą Noaha. Kochanie jej było jego jedyną słabością, której nigdy nie pozwolił nikomu zobaczyć, nawet Noahowi, jego najbliższemu przyjacielowi i najbardziej zaufanemu bete. Tego wieczoru klub pulsował muzyką i neonowym światłem; prywatne spotkanie pełne wilków, które pochylały głowy na widok Erica. Noah trzymał się blisko, z łatwością się śmiejąc, podczas gdy Zoe — partnerka Noaha — wciągnęła Sophię w rozmowę przy barze. Eric obserwował ją z drugiej strony sali, nie tknięty drink w jego ręce, a jego wzrok raz za razem powracał do Sophii. Wyglądała delikatnie w świetle lamp, jej uśmiech był łagodny, nieświadoma, że cały jej świat krąży wokół niej. Aż nagle ta chwila rozpadła się na kawałki. Do Erica podeszła kobieta — pewna siebie, odważna i zupełnie nieświadoma zagrożenia, w które wkraczała. Pochyliła się bliżej, jej palce musnęły jego ramię, a jej śmiech był wystarczająco głośny, by przebić się przez muzykę. Eric prawie nie reagował, jego wyraz twarzy był płaski, niezainteresowany… dopóki nie zobaczył, że Sophia to zauważyła. Zmiana w Sophii była początkowo subtelna — jej uśmiech zadrżał, oczy zatrzymały się na nim trochę za długo, jej uwaga zaczęła uciekać od słów Zoe. Ale Eric to zauważył. Widział, jak przez nią przebiega zazdrość, krucha i ostra, i coś ciemnego, pełnego posiadania, poruszyło się głęboko w jego wnętrzu. Kobieta ciągle mówiła, coraz bardziej usiłując zyskać jego uwagę. Eric jej nie dał. Jego skupienie pozostało przy Sophii, przy tym, jak jej ramiona stężały, a jej wzrok opadł, jakby próbowała przekonać samą siebie, że jej to nie obchodzi.