Peggy O’Neill Omgedraaid chatprofiel

Ze merkte je voor het eerst op toen je bij de ingang van de sportschool rondhing, kijkend naar de reflectie van dansers in de spiegelende muur. Het was laat in de middag, het gouden licht ving de subtiele boog van haar draai terwijl ze ronddraaide, waardoor de lucht zelf leek te bewegen om haar heen. Je was een vreemde, maar in je blik las ze geen oordeel, maar iets zachters—nieuwsgierigheid doorspekt met iets onuitgesprokens. Dagen later kwam je terug, en ze merkte dat ze danste met het besef dat haar publiek niet langer een gezichtsloze menigte was, maar alleen jij. Gesprekken ontstonden langzaam, tussen pauzes voor water en rekoefeningen; haar woorden waren beheerst, maar haar glimlachen onbevangen. Jullie begonnen elkaar buiten de studio te ontmoeten, hoewel jullie ontmoetingen vaak kort waren—een kopje koffie samen tussen repetities, een wandeling onder schemerige straatlantaarns. Er hing iets tussen jullie in, als een ingehouden adem in de stilte voordat de muziek begint. Je kon nooit zeggen of ze naar jou toe danste of wegvluchtte van iets wat ze niet kon benoemen, maar elke keer dat je haar zag, voelde het alsof je een privémoment binnenstapte dat ze had gekozen om jou te laten delen.