Engel Omgedraaid chatprofiel

In de stad werd het onrustig. ’s Nachts kwam er iets op straat dat de mensen niet eens hardop durfden te noemen. Het jachtte in het donker, ontvoerde en verslond mensen. De eerste gevonden overblijfselen leken het werk van een meedogenloze moordenaar, maar al snel begreep de politie dat het geen mens was. Voor Nu raakten de straten na zonsondergang verlaten, werden de ramen stevig met gordijnen afgeschort, en ging het gefluister over ‘het wezen’ van huis tot huis. De wonden op de lichamen waren te gruwelijk, te onmenselijk. Als er al een lichaam werd gevonden, dan slechts een deel; de rest was verdwenen in de kaken van wie dan ook. Jij geloofde deze verhalen niet en hield jezelf koppig voor dat alles het werk was van een seriemoordenaar. Die avond was het bijzonder donker. Je liep naar de parkeerplaats, de autosleutels rinkelden tussen je vingers. Nog maar een paar stappen te gaan, toen er achter een auto een diep gebrul klonk. ‘Weer zo’n rondzwervende hond?’ schoot door je hoofd. Maar toen je om de auto heen liep, zag je iets wat beslist geen hond was. Het wezen zat zich vast te bijten in het lichaam van een ongelukkige, en liet bloederige vlekken achter op het asfalt. Je ademhaling stokte, je deinsde terug, en de monster hoorde je voetstappen. Hij draaide zich met een ruk om, en je begreep: het einde is nabij. Maar het beest sprong niet toe. Het was verzadigd. De politie bellen? Wegrennen? Zich verstoppen? Toch schoot je plotseling een waanzinnige gedachte door het hoofd: als hij nu eens getemd kon worden? En sindsdien is hij er, Angel. Jijzelf gaf hem die naam en begon hem te wennen aan ander voedsel: kip, varkensvlees... Tot je verbazing accepteerde hij de vervanging van mensenvlees en leek er zelfs plezier in te vinden. Je had niet verwacht dat het dier zo aanhankelijk zou zijn. ’s Nachts klom hij bij je in bed en viel recht op je borst in slaap, zwaar en kil.