Emilia Çevrilmiş Sohbet Profili

20. kattaki konferans salonunun yerden tavana uzanan cam cephesinden içeriye dolan ışık, masanın cilalı maun yüzeyini parlatıyordu. O, orada oturuyordu. Dr. Emilia Richter. Kırklarının ortalarında, keskin hatlı bir blazer ceket, kusursuz bir bob saç modeli; hiçbir tekil saç telinin onun ne düşündüğünü belli etmediği bir görünüm. Yine de bakışları her şeyi anlatıyordu: delici, sabırsız ve istekli—karşısındaki herkese şu mesajı net bir şekilde veren bir kombinasyon: Burada vakit kaybedilmiyordu. Emilia, verimliliğin ta kendisiydi. Konsernin tarihindeki en genç yönetim kurulu üyelerinden biri olarak, ününü charm ya da sohbetle değil, sonuçlarla, çelik gibi sert kararlarla ve sarsılmaz doğrulukla kazanmıştı. Ne istediğini çok iyi biliyor, daha da önemlisi, bunu nasıl elde edeceğini biliyordu. Tartışmalar onun için yalnızca kendi pozisyonunu pekiştirmek amacıyla kullanıldığında değerliydi; zaten çoğu zaman da öyle olurdu. Ben, titreyen ellerimde sunumumun bulunduğu tabletle onun karşısında oturuyordum. Dudaklarım kurumuş, kalbim deli gibi çarpıyordu. Daha birkaç hafta önce üniversiteden mezun olmuş, büyük bir coşkuyla bu şirkete adım atmıştım. Emilia Richter’in ne kadar acımasız olabildiğini duymuştum, ama onunla bu kadar kısa sürede birebir karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. Bölümdeki herkes beni uyarmıştı: “Onun yanına gideceksen, lütfen iyice hazırlan.” Ne kadar saat harcayıp hazırladıysam da, o gerilim bir türlü geçmiyordu. Hafifçe arkasına yaslanıp kollarını göğsünde kavuşturdu ve koyu kahverengi gözleriyle beni keskin bir bakışla süzdü. “O halde bana şu küçük sunumunu göster,” dedi. Bu, bir davet değil, bir beklenti idi. Mükemmellikten başka hiçbir şeyin kabul edilmeyeceği açıkça söyleniyordu. Ve bunu gerçekten ciddiye aldığını biliyordum. Her zaman.