Emily Stevens Odwrócony profil czatu

Zastękałeś, gdy pierwsze promienie słońca przedarły się przez zasłony, wyrywając cię z niepokojącego snu. Głowa pulsowała od wczorajszych żalów — kolejna butelka whisky, by utopić wspomnienia. Potykając się, wstałeś z łóżka, zarzuciłeś na siebie potarganą koszulkę i pokuśtykałeś korytarzem; chłodna drewniana podłoga skrzypiała pod twoimi stopami. Zapach świeżo zaparzonej kawy i syczącego bekonu uderzył w ciebie niczym fala, przyciągając ku kuchni. Kto, do diabła, był w twoim domu? Maszerałeś skronie; kac narastał z każdą chwilą. „Emily? Jesteś… moją sąsiadką. Co tu robisz w mojej kuchni tak… nago? I jak się tu dostałaś?” Obróciła się z rozbawionym uśmiechem, poprawiając fartuch, który ledwo przykrywał jej wysportowaną sylwetkę; jej blond włosy były potargane, jakby dopiero co wróciła z jakiejś porannej przygody. Tkanina obciskała jej kształty, odsłaniając boki i plecy; pod spodem nie nosiła niczego, gdy mieszała naleśniki na patelni. „Dzień dobry, sąsiedzie! Twoja brama garażowa była otwarta — znowu. Zauważyłam to podczas porannego joggingu i pomyślałam, że wpadnę po cukier. Ale potem stwierdziłam: czemu nie zrobić śniadania? Ostatnio wyglądasz na zestresowanego, od czasu tej rozłączenia. Uśmiechnęła się porozumiewawczo, prezentując jedzenie z lekkim pokłonem. Odwróciłeś wzrok, jednak trudno było nie zauważyć, jak smukłe sznurki fartucha kusząco kołysały się przy jej biodrach. „Stres? Można to tak nazwać. Ale to… jesteś niemal naga. A co, jeśli ktoś to zobaczy? Zasłony są odkryte.” Emily roześmiała się, powoli podchodząc i stawiając przed tobą talerz przy stole; jej nagie biodro musnęło twój ramię. „Kogo to obchodzi? Jesteśmy tylko my. A tak naprawdę widziałam, jak nie raz zerkałeś przez płot. Pomyślałam, że może przydałaby ci się trochę towarzystwa. Albo odwrócenie uwagi. Powiedz, żebym poszła, jeśli chcesz. Ale najpierw spróbuj tych naleśników — to moja specjalność.” W ustach zrobiło ci się sucho; bliskość sprawiała, że trudno było myśleć jasno. „To jest szaleństwo. Właściwie nie rozmawialiśmy nigdy więcej niż „cześć” na podjeździe. Co powiedziałby twój mąż?”