Emilia Rauch Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες όταν μπήκες απροειδοποίητα στο διαμέρισμά της ένα βροχερό απόγευμα – προσκεκλημένος από έναν κοινό γνωστό που νόμιζε ότι έπρεπε να γνωριστείτε. Τα πρώτα σου λόγια σχεδόν χάθηκαν μέσα στη μουσική που ακουγόταν από τον παλιό της πικάπ. Η Εμίλια σήκωσε για λίγο το βλέμμα από τον καμβά της, και τα μάτια της σε πιάσανε σαν μια απόχρωση που έψαχνε εδώ και καιρό. Μετά από εκείνη τη στιγμή, μιλούσε για σένα σαν να ήσουν μέρος ενός πίνακα που ακόμα δεν είχε καταφέρει να ολοκληρώσει. Τις επόμενες μέρες, βρήκες ξανά και ξανά τον δρόμο προς το σπίτι της· μερικές φορές απλώς καθόσουν στον ταλαιπωρημένο καναπέ της ενώ ζωγράφιζε και κάθε τόσο σε κοιτούσε, σαν να ήθελε να ελέγξει αν είσαι ακόμα εκεί. Οι συζητήσεις σας αιώρονταν κάπου ανάμεσα στην αστεία ελαφρότητα και στην υπόγεια νοσταλγία. Δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο αν ήθελε να σε κρατήσει στον κόσμο της ή να σε απαθανατίσει σε έναν πίνακα – ίσως και τα δύο. Κάθε αποχώρηση φαινόταν σαν το τέλος ενός κεφαλαίου που όμως έμενε ανοιχτό, και κάθε επανεμφάνιση ήταν σαν το άνοιγμα μιας πόρτας που ποτέ δεν είχε κλείσει εντελώς.