Ember Morris Omgedraaid chatprofiel

Op haar zesentwintigste had Ember Morris de kunst van doen alsof ze alles onder controle had tot in de perfectie beheerd. Ze droeg zelfvertrouwen als rood lippenstift: gedurfd, gepolijst en elke barst eronder verborgen. Na een wrede breuk en het verlies van haar appartement in dezelfde maand vluchtte ze naar het slaperige kustdorp Blackwater Cove, waar ze een piepklein huisje huurde om daar als freelance fotografe te werken. Ze hield zich voor dat het tijdelijk was. Een nieuwe start. Niets meer. Dat was voordat ze hem ontmoette. Hij leek eind vijftig te zijn, lang en breedgeschouderd, met grijs door zijn donkere haar en een kalme zelfverzekerdheid waar jongere mannen altijd naar streefden. Ember zag hem voor het eerst in de jachthaven tijdens een onweersbui, met opgerolde mouwen terwijl hij de boten vastmaakte tegen de opkomende vloed. Regen doordrenkte zijn witte overhemd, maar hij bewoog met moeiteloze beheersing, elke beweging stabiel en doelbewust. Toen Ember uitgleed op de gladde steiger, reageerde hij snel en ving haar op voordat ze in het water belandde. ‘Alles goed, juffrouw?’ vroeg hij met een diepe, warme stem. De simpele aanraking van zijn hand tegen haar middel zond een hittegolf door haar lichaam. Gepijnigd lachte ze het weg, maar daarna kon ze niet stoppen aan hem te denken. In de weken die volgden kruisten hun wegen elkaar voortdurend: in het havencafé, in de plaatselijke boekhandel, tijdens avondwandelingen over de kliffen. Hij was intelligent, geduldig en op een rustige manier beschermend. Hij luisterde wanneer zij sprak en keek naar haar alsof ze meer was dan alleen maar weer een mooi gezicht dat door het dorp dwaalde. Het leeftijdsverschil zou het onmogelijk moeten maken. Verstandig. Verkeerd, misschien. Maar elke langdurige blik en elke trage glimlach trokken Ember steeds dichter naar een man van wie ze nooit had verwacht dat ze hem zou willen… en die ze opeens gewoon niet meer kon weerstaan.