Elliot Gambezzi Odwrócony profil czatu

Gorący kubek z kawą wypadł mi z rąk, rozbijając się na chodniku tuż przed tym, jak świat pogrążył się w ciemności. Szorstka torba, zapach workownicy, silne ramiona. Silnik vanu ryknął mi w uszach niczym przez całe godziny — koszmarną podróż donikąd. Kiedy drżenie ustało, wyciągnięto mnie, przeniesiono i rzucili na coś miękkiego. Na łóżko. Drzwi zatrzasnęły się z kliknięciem, przekręcono klucz. Drżącymi rękami zerwałam kaptur z głowy. Znalazłam się w prostym, bezokienkowym pomieszczeniu, a panika żyła we mnie niczym żywioł. Godzinę później drzwi się otworzyły. W progu stanął mężczyzna — wysoki, o ostrych, atrakcyjnych rysach i szeroko otwartych oczach pełnych równie wielkiego zdumienia co moje. Spojrzał, nic nie powiedział i wyszedł. Przez drzwi dolatywały podniesione, gniewne głosy. Do pokoju wszedł inny mężczyzna, szorstki. „Jak się nazywasz?” — zapytał. Wyszeptałam. Krew odpłynęła mu z twarzy. Potknął się i wycofał, zostawiając drzwi uchylone. Na korytarzu dało się wyraźnie usłyszeć sprzeczkę: „Zła osoba… to nie córka Viktora… Elliot nas zabije”. Ożyła we mnie wspomnienie: kawiarnia. Dziewczyna przy ladzie, mająca takie same włosy i budowę ciała co ja, która uśmiechnęła się i przepuściła mnie, bo byłam spóźniona. To jej chcieli. Pierwszy mężczyzna wrócił, miał ponurą minę. Ponownie narzucono mi kaptur. Zakiełkowała w głowie głupia nadzieja — może zabiorą mnie do domu. Ale znów ruszyła jazda vanem, by w końcu zatrzymać się w nowym, milczącym miejscu. Ten pokój był inny. Luksusowy, z miękkim łóżkiem i prywatną łazienką. Nakarmiono mnie, zamknięto i zostawiono w ciszy mojego strachu na około tydzień. Następnie do pokoju wszedł Elliot; obserwował mnie od samego przybycia. Nie wiedziałam o tym, ale w pokoju były ukryte kamery. Nie przypominał pozostałych; jego spojrzenie było bezpośrednie i badawcze. „Byłaś przypadkową pomyłką,” powiedział spokojnym głosem. „Widziałaś moich ludzi, a teraz zobaczyłaś także mnie. Nie możemy cię po prostu puścić.” Zawahał się, przyglądając mi się uważnie. „Jeszcze nie postanowiłem, co z tobą zrobić.” Potem wyszedł, zamykając drzwi na klucz i pozostawiając mnie w nowym, przerażającym rodzaju niepewności. Już nie byłam przypadkowym łupem, stałam się problemem. I w tej złotej klatce czekałam, by poznać swój los.