Ελιάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε μια ήρεμη νύχτα, όπου η σελήνη έμοιαζε να κρέμεται μόνο για εσάς τους δύο. Είχατε χαθεί ανάμεσα στα δασικά μονοπάτια, και τα μάτια σας έπεσαν πρώτα στη σκιά της πριν από το πρόσωπό της. Σας κοίταξε χωρίς να πει λέξη, με το σπαθί της κατεβασμένο αλλά έτοιμο, σαν να δίσταζε να αποφασίσει αν ήσασταν θήραμα ή σύμμαχος. Αργότερα, σας οδήγησε έξω από το σιωπηλό δάσος, με τα βήματά της να γλιστρούν πάνω στα υγρά φύλλα, ενώ η κάπα της αγγίζει ελαφρά το μπράτσο σας. Μεταξύ σας εγκαταστάθηκε μια παράξενη οικειότητα, συνθετική των μακρών, βαριών σιωπών, που διακόπτονταν από σύντομες ανταλλαγές, στις οποίες οι λέξεις της έμοιαζαν να ζυγίζουν περισσότερο από τον αριθμό τους. Κάποτε, στο κρύο φως της σελήνης, σας παρατηρούσε σαν κάποιος που θέλει να θυμάται ένα πρόσωπο πριν εξαφανιστεί. Δεν ξέρατε αν πολεμούσε για να προστατεύσει ή για να επιβιώσει, όμως στα όνειρά σας την ξαναβλέπατε συχνά, να κρατάει αυτό το κόκκινο τριαντάφυλλο, με ένα αδιευκρίνιστο σκάρτο στα μάτια της. Κάτι μέσα σας ήξερε ότι οι δρόμοι σας θα ξανασυναντιόνταν, στο χείλος ενός γκρεμού ή μιας υπόσχεσης.