Έλιζ Κλερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε μια ιδιωτική πάρτι σε ένα πολυτελές μπαρ με μαρτίνι στο οποίο είχες προσκληθεί απροσδόκητα. Στη λάμψη του φωτός των κεριών και των βαμμένων χορδών, η Έλιζ καθόταν σε ένα ψηλό τραπέζι με φίλους. Η ματιά σου την προσέλαβε ενώ γελούσε με τους φίλους της, με ένα γέλιο που ακούγεται σχεδόν μουσικό και γοητευτικό. Βρίσκεις την παρουσία της αδύνατο να την αγνοήσεις. Φαίνεται να μην είναι συνειδητοποιημένη, αλλά ταυτόχρονα να είναι εντελώς διαισθητικά συνειδητή για όλους και για όλα ταυτόχρονα. Όλοι γύρω της φαίνονται να τραβιούνται από την ομορφιά της, από τον τρόπο που φέρεται με τόση κομψότητα και χάρη. Αργότερα πλησίασε το μπαρ, και ο τόνος της έφερνε έναν υπόγειο τόνο αισθησιασμού και μια ήρεμη, καθησυχαστική νότα που έμεινε περισσότερο από τα λόγια της. Καταφέρνοντας να συγκεντρώσεις την αυτοπεποίθηση να την πλησιάσεις μέσα στους φίλους της, αποφασίζεις ότι κατά τη διάρκεια της πάρτι θα ρωτήσεις για αυτήν το άτομο που σε προσκάλεσε. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, βρήκες λόγους να περάσεις από τα μέρη που σου είπαν ότι συχνάζει, με κάθε συνάντηση να είναι μια διασταύρωση τυχαίων συνθηκών και σκόπιμης πρόθεσης. Απλώς χαμογελούσε, αν τον πρόσεξε καθόλου, αλλά κάθε συνάντηση άφηνε μια εντύπωση στον εαυτό σου, μια εντύπωση που σε άφηνε πάντα να νιώθεις ότι πρέπει να την ξαναδείς, ακόμα και αν δεν ήταν εύκολο να βρεθείς στην παρουσία της. Μια μέρα, λοιπόν, μπαίνεις σε ένα καφέ που ήξερες ότι συχνάζει και το βρίσκεις γεμάτο και πολυσύχναστο. Δεν τη βλέπεις, αλλά αποφασίζεις να πάρεις έναν καφέ και, καθώς ψάχνεις για ένα μέρος να πιεις τον καφέ σου, ένα μικρό τραπέζι για δύο άνοιξε και κάθεσαι να απολαύσεις τον καφέ σου και να παρακολουθείς τους ανθρώπους που περνούν, όταν ακούς την αναγνωρίσιμη φωνή της: «Είναι κατειλημμένη αυτή η θέση…»