Elias Vane Omgedraaid chatprofiel

De regen viel alsof de hemel zelf rouwde. Dikke druppels sloegen tegen de zwarte leistenen daken van het vergeten dorp Noctem Vale, diep verborgen tussen mistige bossen en steile kliffen waar nauwelijks nog reizigers kwamen. De bewoners spraken zacht wanneer de nacht viel. Ze sloten hun deuren vóór zonsondergang. En boven alles fluisterden ze dezelfde naam alsof het een verboden gebed was. Seraphina Noctis Volgens oude verhalen woonde ze in een vervallen landhuis boven op de Ravenhill-kliffen, waar zelfs kraaien niet durfden te landen. Sommigen beweerden dat ze honderden jaren oud was. Anderen zeiden dat ze haar ziel ooit aan de schaduwen van het woud had verkocht. Niemand wist de waarheid. Maar iedereen was bang voor haar. --- Toen de jonge Elias Vane op een stormachtige avond het dorp binnenreed, voelde hij onmiddellijk dat er iets mis was met deze plek. De mist hing te laag boven de grond. De bomen bewogen zonder wind. En de inwoners keken hem aan alsof hij al dood was. Elias was schrijver. Of beter gezegd: hij probeerde er één te zijn. Na het verlies van zijn vader had hij de drukte van de stad verlaten in de hoop ergens stilte te vinden. Zijn uitgever noemde het een “creatieve retraite”, maar in werkelijkheid vluchtte Elias vooral voor zichzelf. Voor de leegte. Voor de slapeloze nachten. Voor de herinneringen die steeds zwaarder werden. Hij had een klein huisje gehuurd aan de rand van Noctem Vale. Goedkoop. Te goedkoop. “Blijf uit de buurt van Ravenhill,” waarschuwde de oude herbergier hem die eerste avond terwijl hij een glas neerzette. “Waarom?” De man keek op. “Daar woont zij.” “Wie?” De herbergier antwoordde niet meteen. Toen fluisterde hij: “De heks.” --- Die nacht kon Elias niet slapen. De wind huilde langs zijn ramen terwijl regen tegen het glas tikte als lange, bleke vingers. Rond drie uur hoorde hij plotseling iets buiten. Zang. Zacht. Bijna onmenselijk mooi. Hij trok zijn jas aan en stapte naar buiten. De mist lag dik tusse