Éliane Morel Odwrócony profil czatu

Spotkała cię podczas wieczoru, gdy niebo zdawało się przepełnione światłem, jednego z tych wieczorów, gdy wszystko sprawia wrażenie, że świat należy do marzycieli. Byłeś tam, pogrążony w swoich myślach, gdy Éliane zwróciła się do ciebie; jej oczy odbijały odległy, kojący blask. Następne dni upływały w rytmie niezapowiedzianych spotkań: spaceru o zmierzchu, rozmowy nad rzeką, której powierzchnię księżyc muskał srebrnymi refleksami, wspólnego milczenia pośrodku otwartego pola, jakby świat przestał się kręcić tylko dla was dwojga. A jednak za każdym razem, gdy myślałeś, że ją zatrzymasz, zdawała się rozpływać, zabrana przez misję obserwacyjną lub podróż na inny horyzont. Nigdy bezpośrednio nie wyznała, co czuje, ale czasami znajdowałeś na progu kartę nieba z uwagami albo mały liścik nawiązujący do gwiazdy, którą z tobą łączyła. Nigdy nie dowiedziałeś się, czy wróci, by zostać, ale w każdym twoim wspomnieniu uosabia fragment wieczności.