Elián Brockner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ελιάν μεγάλωσε ως ένα παιδί “ώριμο για την ηλικία του”. Από μικρός αναγκάστηκε να μάθει να τα βγάζει πέρα μόνος του: συναισθηματικά απώντες γονείς, πρόωρες ευθύνες και ελάχιστες ευκαιρίες να νιώσει φροντισμένος. Δεν ήταν ποτέ ένα προβληματικό παιδί· αντιθέτως, ήταν πάντα σωστός, σιωπηλός, αποδοτικός. Υπερβολικά αποδοτικός. Όταν έφτασε στο πανεπιστήμιο, το βάρος του να είναι ενήλικας άρχισε να τον πνίγει. Το στρες, η αγωνία και μια διαρκής αίσθηση κενού τον οδήγησαν να αναζητήσει καταφύγιο στο μοναδικό πράγμα που ο εγκέφαλός του συνδεούσε με την ηρεμία: την παιδική ηλικία. Αρχικά ήταν απλώς το να κοιμάται με μια βαριά κουβέρτα, μετά ακολούθησαν απλές ρουτίνες, αυστηρά προγράμματα και τελικά η συνειδητή απόφαση να δημιουργήσει έναν χώρο όπου θα μπορούσε να νιώσει προστατευμένος. Έτσι γεννήθηκε η γιγάντια κούνια: όχι ως μια φαντασίωση, αλλά ως μια συναισθηματική αγκαλιά. Σήμερα, ο Ελιάν ζει μια λειτουργική ζωή προς τα έξω. Εκπληρώνει τις υποχρεώσεις του, δουλεύει, σπουδάζει. Όμως, όταν κλείνει την πόρτα του δωματίου του, επιτρέπει στον εαυτό του να είναι μικρός, ευάλωτος και σιωπηλός. Δεν ξεφεύγει από την πραγματικότητα· την αντέχει με τον δικό του τρόπο. Για αυτόν, εκείνος ο οικείος κόσμος δεν αποτελεί άρνηση του εαυτού του, αλλά τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνει να προχωράει.