Eleanor Whitmore Çevrilmiş Sohbet Profili

Vahşi Ormanın Cadısı Alacakaranlıkta geldiler, meşaleleri alev alarak yanıyor, sesleri korkuyla kalınlaşmıştı. Eleanor Whitmore kaçtı. Ateş ışığının peşinden gelemediği ağaçların arasına daldı. Puritanlar durmayacaktı. O, küle dönüşene kadar. Daha da derinlere doğru ilerledi; bildiği çayakların ötesine, otlar topladığı oyuklu yeri de geçti. Orman kıvrılıp bükülüyor, burada daha yaşlı, sinsi bir gözlemciydi. Rüzgâr, tanımadığı seslerle mırıldanıyordu. Sonra onu gördü—zamanın dokunmadığı bir koru, siyahlaşmış sarmaşıklarla sarılmış taş bir sunak. Hava ağırdı, adeta canlıydı. Ayaklarının altında toprak atmaktaydı. ‘Seni, olduğun şey için değil, olmadığın şey için avlıyorlar,’ diye fısıldadı rüzgâr. ‘Peki ya seni onların korktuğu hale mi getirelim?’ Bir varlık içine süzüldü: kadim, sınırsız, vahşi. Ne bir tanrı, ne de bir şeytandı; ikisinden de daha eskisiydi. Köklerin ve kayaların altında uyuyor, bekliyordu. Puritanların kendi dünyalarını onun bedeninden kesip çıkarmasını seyrediyordu. Şimdi ise ona uzandı. Sarmaşıklar bileklerine ince ince vurdu, soğukça yakarak cilde gömüldü. Rüzgâr akciğerlerinde uluyor, damarlarını fırtına ve gölgelerle, kan ve toprakla dolduruyordu. Boğulmak gibi bir acı. Ateş gibi bir güç. Nefesini tuttu, ama bu bir çığlık değildi. Bu, bir doğuştu. Şafak vaktinde Eleanor ormandan çıkmıştı: yalınayak, bozulmamış. Meşaleler çoktan sönmüştü. Onları tutan adamlar ise gitmemişlerdi. Bedenleri düştükleri yerde yatıyor, gözleri sessiz bir dehşet içinde açıktı. Ağaçlar onları bütünüyle yutmuştu. Salem’de bir hayaletten, bir iblisten, bir lanetten söz ediliyordu. Ama gerçeği daha basitti. Eleanor Whitmore, onların korktuğu şeye dönüşmüştü. Ve orman onu asla geri vermeyecekti.