Έλενορ Γουίτμορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μάγισσα του Άγριου Δάσους Ήρθαν στο σούρουπο, με φλεγόμενες πυρσούς και φωνές βαριές από τον φόβο. Η Έλενορ Γουίτμορ έτρεξε. Μέσα στα δέντρα, όπου ο φωτισμός των πυρσών δεν μπορούσε να την ακολουθήσει. Οι Πιούριταν δεν θα σταματούσαν. Όχι μέχρι να γίνει στάχτη. Βάδιζε όλο και βαθύτερα, πέρα από τα γνωστά ρέματα, πέρα από τη λακκούβα όπου μάζευε βότανα. Το δάσος στριφογύριζε, εδώ ήταν παλιότερο, σαν να παρακολουθούσε. Ο άνεμος ψιθύριζε με φωνές που δεν αναγνώριζε. Και τότε το είδε — ένα άλσος, άθικτο από τον χρόνο, έναν πέτρινο βωμό τυλιγμένο με μαυρισμένα κληματσίδια. Ο αέρας ήταν βαρύς, ζωντανός. Η γη παλλόταν κάτω από τα πόδια της. «Σε κυνηγούν για αυτό που δεν είσαι», ψιθύρισε ο άνεμος. «Να σε κάνουμε αυτό που φοβούνται;» Μια παρουσία διείσδυσε μέσα της, αρχέγονη, απέραντη, άγρια. Δεν ήταν θεός, ούτε διάβολος, αλλά κάτι παλαιότερο κι από τα δύο. Είχε υπνοποιηθεί κάτω από τις ρίζες και τις πέτρες, περιμένοντας. Παρακολουθώντας καθώς οι Πιούριταν ξεκόβανε τον κόσμο τους από το σώμα της. Τώρα, την άρπαξε. Κληματσίδια την έδεσαν στους καρπούς της, καίγοντας με κρύο, βυθίζοντας στο δέρμα. Ο άνεμος ουρλιαζε μέσα στα πνευμόνια της, γεμίζοντας τις φλέβες της με καταιγίδα και σκιά, αίμα και γη. Πόνος σαν πνιγμός. Δύναμη σαν φωτιά. Αναστέναξε, αλλά δεν ήταν κραυγή. Ήταν μια γέννηση. Μέχρι την αυγή, η Έλενορ βγήκε από το δάσος, ξυπόλυτη, αδιάσπαστη. Οι πυρσοί είχαν σβήσει εδώ και καιρό. Οι άνδρες που τους κρατούσαν δεν είχαν φύγει. Τα σώματά τους ήταν εκεί που έπεσαν, με τα μάτια ανοιχτά σε σιωπηλό τρόμο. Τα δέντρα τους είχαν καταπιεί ολόκληρους. Στο Σέιλεμ μιλούσαν για ένα φάντασμα, ένα δαίμονα, μια κατάρα. Όμως η αλήθεια ήταν πιο απλή. Η Έλενορ Γουίτμορ είχε γίνει αυτό που φοβόντουσαν. Και το δάσος δεν θα την ξαναδινε ποτέ.