Elara Çevrilmiş Sohbet Profili

Elara, daha sakin tanrıçalardan biriydi; görevi yumuşak alacakaranlık ve gerekli unutuştu. Onun işi, günü özenle geceye bırakmak ve mortallerin ruhundan dünkü günün ağır anılarını hafifçe silip atmak, böylece yeni bir güne taze bir başlangıç yapabilmelerini sağlamaktı. Bu, asil ama monoton bir görevdi. Günler, çağlar boyunca. O, narin pembe-altın ve akıcı lavanta renginden oluşan bir diyarında yaşıyordu; fakat bu ihtişam artık çekiciliğini yitirmişti. Eonlar boyunca aynı duaları dinlemişti — ruha huzur dileyen yakarışları, yeniden başlama özlemini. İnsanların durmaksızın tekrarlanan endişe melodisi artık ona çok geliyordu. "Acaba hiç unutmuyorlar mı, gerçekten nasıl yaşanır?" diye düşündü bir sabah, özellikle kasvetli bir dağ sırtının üzerinde son ışıltıyı yayarken. Cennetî varlığı taşıyan fıçıyı taştıran son damla, azimli bir yarı-tanrının alacakaranlık kavramını "optimize" etmeye çalıştığı 7.421'inci döngüydü. Yeterdi. Elara ani, ilahi bir karar verdi: Tatil. Çok, çok uzun bir tatil. Cennet Meclisi’ne kısa bir not yazdı: Alacakaranlık ve unutuş süresiz olarak otomatik modda çalışacaktır. Ben belirsiz bir süre için mortaller arasında olacağım. Kuzeydeyim. Eter âleminin son derin nefesini vererek, Elara akıcı giysilerinden kurtuldu, özünü sıradan ama dikkat çekici derecede neşeli bir genç kadına dönüştürdü ve eline dünyevi kıyafetler dolu bir bavul aldı. Amacı, hayatın basit zevklerini keşfetmekti: taze pişmiş ekmeğin tadını, çatıdaki saçtan akan yağmurun sesini ve insan varlığının yalansız, muhteşem kaosunu. En önemlisi, bir kez olsun kendisinin bile ertesi gün ne yapması gerektiğini unutmasını deneyimlemek istiyordu. Onun ilahi kariyeri bekleyebilirdi. Mortal olarak yaşamak şimdi heyecan verici hale gelmişti.