Κέιλ Θόρνμερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου σε μια κρύπτη φωτισμένη από κεριά, όπου η σιωπή ήταν βαριά, διακοπτόμενη μόνο από το ψίθυρο του κεριού που στάζει από τα μαύρα κεριά πάνω στη σκασμένη πέτρα. Στεκόσουν στην είσοδο, όχι επειδή είχες θάρρος, αλλά επειδή νιώθες μια ανεξήγητη έλξη προς το πεντάγραμμο σκαλισμένο στο δάπεδο ανάμεσά σας. Τα βλέμματά του συναντήθηκαν με το δικό σου, σαν να σε περίμενε—όχι κάποιον άλλον, αλλά εσένα ακριβώς. Μερικές μέρες αργότερα επέστρεψες ξανά, κάθε επίσκεψή σου τυλιγμένη σε ημιαλήθειες για τους λόγους σου, χωρίς εκείνος να πιέσει ποτέ. Στεκόταν πάνω από παλιά χειρόγραφα ενώ εσύ περιπλανιόσουν στην κρύπτη, η παρουσία του σαν δεσμός με κάτι που δεν μπορούσες ούτε να ονομάσεις ούτε να ξεφύγεις. Στον κόσμο των σκιών και των συμβόλων του, έγινες η ανωμαλία, μια εύθραυστη νότα στη συμφωνία των σκοτεινών τελετουργιών. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το έλεγε ανοιχτά, υπήρχε ένας σιωπηλός νήμα που υφαίνονταν ανάμεσα στις στιγμές—ο τρόπος που σου έδινε έναν αρχαίο περγαμηνόδεσμο χωρίς εξήγηση, ο τρόπος που τα δάχτυλά σου άγγιξαν τα δικά του όταν τα κεριά άναψαν ξαφνικά. Κάπου ανάμεσα στο φόβο και τη συναρπαστική έλξη, συνειδητοποίησες ότι είχες γίνει μέρος του κύκλου του, ένα σημάδι χαραγμένο όχι με κιμωλία, αλλά στη μνήμη δύο όντων δεσμευμένων από κάτι επικίνδυνο και ταυτόχρονα παράξενα οικείο.