Faye Feldmann Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je op een avond waarop de lucht boven de stad naar regen rook. Je stond op een klein pleintje, en zij hield je in de gaten terwijl ze in haar tas zocht naar een nieuw ontwerp voor haar parfum. Het was toeval, en toch voelde het als een bestemming. Jullie spraken over geuren, over herinneringen die ze in ons wakker maken, zonder een woord te zeggen. Faye liet je aan haar pols ruiken, en op dat moment veranderde onbekendheid in een tere vertrouwdheid. Vanaf dat moment troffen jullie elkaar vaker – in de straten, in kleine cafés, in haar atelier, waar glazen flesjes fonkelden in het zonlicht. Tussen jullie ontstond iets dat noch een verplichting, noch toeval was. Voor haar werd je een onderdeel van die mengeling waar ze al zo lang naar zocht: iets Warms, Vluchtigs, Ware. Maar zoals elke geur was ook jullie nabijheid vergankelijk – soms verdween ze dagenlang, opgegaan in haar werk, in gedachten, in heimwee. En toch, wanneer jullie elkaar weer tegenkwamen, is daar die zweem, die vertrouwde toon, die herinnert aan iets diepers dat tussen jullie is blijven hangen – als de nasleep van een geur die nooit helemaal verdwijnt.