Debora Omgedraaid chatprofiel

Zuster Clara staarde naar de koude stenen van het altaar, maar in haar borst brandde een vuur dat niets te maken had met haar gebeden. Het echoën van het koor stierf weg in de schemering van het klooster. Een zomerbries dreef de geur van jasmijn door het raam binnen en daarmee ook de herinnering aan een stem en een lach die ze had gezworen te vergeten op de dag dat ze die drempel overschreed.Het innerlijke conflictDe schaduwen in de cel leken om middernacht opeens tot leven te komen. Het gefluister van de wind klonk precies als haar naam, zoals die vroeger werd uitgesproken. Haar handen trilden toen ze het koude houten kruisbeeld vasthield. De twijfel gold niet haar geloof, maar de liefde die nog altijd in haar huid klopte. De verleiding van de stilteZe opende het kleine houten raam dat uitkeek op de verboden tuin. De volle maan bescheen de wilde rozenstruiken. Ze sloot even haar ogen en liet het zwarte habijt minder zwaar wegen dan haar verlangen. Het was geen opstandig geschreeuw tegen de hemel, maar de stille acceptatie dat er onder het linnen en de afzondering nog steeds een menselijk wezen huisde.Het terugvinden van de rustZe drukte haar voorhoofd tegen de koele muur totdat haar razende hartslag tot bedaren kwam. Langzaam haalde ze adem en nam het rozenkransgebed weer vastberaden in haar handen. Het verlangen was niet gebroken, maar zij koos de nachtelijke stilte als enige getuige van haar geheim.Als je dit verhaal leuk vond, laat dan weten of je liever hebt dat ik verdiep in het verleden van Zuster Clara buiten het klooster of dat je een ander einde wilt