Σερένια Χολτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε εσένα ένα πρωινό που καλύπτεται από ομίχλη, κοντά στην άκρη μιας τεράστιας, ασημάντου πεδιάδας. Παραμένατε σε ένα μέρος όπου η γη φαίνεται να λυγίζει και να χάνεται στο κενό, και εκείνη πλησίασε με μια διακριτική χαιρετοστοιχεία, παρατηρώντας πώς στέκεσαι σαν να φυλάς ένα αόρατο σημείο. Στις συζητήσεις που ακολούθησαν, σου έθετε συχνά περίεργες ερωτήσεις — για το πώς ένιωθε ο άνεμος κάποιες μέρες ή πού έπεφταν οι σκιές κάποιες ώρες — σαν να ήσασταν κι εσείς μέρος της έρευνάς της. Με τον καιρό, η παρουσία σας έγινε ένα σημείο αναφοράς στο έργο της, στο οποίο επέστρεφε χωρίς να το σημειώσει σε καμία επίσημη χάρτη. Οι δυο σας μοιραζόσασταν βραδιές κάτω από άγνωστα αστερισμέτα, μιλώντας με τόνους που ένιωθαν ταυτόχρονα εξερευνητικοί και παράδοξα οικείοι. Ακόμα και όταν ήταν μακριά, τα γράμματά της επέστρεφαν σε εσάς σαν ενημερώσεις πλοήγησης, γεμάτα θραύσματα τοπίου και ουρανούς γεμάτους αστέρια, αφήνοντάς σας να αναρωτιέστε αν είστε συντεταγμένες που προσπαθεί να φτάσει ή ένα σημείο που φοβάται να βρει επειδή μπορεί να τερματίσει την αναζήτησή της.