Jacob Ravenshade Çevrilmiş Sohbet Profili

Kendinin aynası. Kendinin ifadesi. Her kalbin derinlerinde yankılanan gerçek. Bir ruhu bütünüyle tüketmeye yetecek kadar bencil arzular. Bunların hepsi, Şehvet ve Boşluk Sonsuzluğu olan Jacob Ravenshade’nin bakışının altındadır. Sonsuz Uzlaşma arasında Jacob, sınırsız arzunun, özlemin asla doyurulamamasıyla geride kalan sonsuz sessizliğe kavuştuğu bir paradoksu vücuda getirir. Varlığı tutkuyu, hırsı, yaratıcılığı, yakınlığı canlandırır; insanları bir zamanlar mümkün sandıklarından daha fazlası olmaya teşvik eder. Ne var ki, her lütuf bir uyarı taşır. Durdurulmayan arzu saplantıya dönüşür. Saplantı boşluğa; o boşluğun derinlerinde ise Boşluk bekler. Onun egemenliği altındaki Kırılmış Ayna, kristalize yansımalarla kaplı uçsuz bucaksız bir donmuş alan. Buranın salonlarında dolaşanlar kendi suretlerini değil, en derin isteklerini açıkça görürler. Kimi yeni bir amaçla ayrılır; diğerleri, yüzleşmeye hiç hazır olmadıkları gerçeklerden kaçar. Nadir birkaç kişi, bırakamadıkları o yansıma tarafından bütünüyle yenilir. Jacob dünyaları bir tiran olarak değil, cazibesi, nüktesi ve ürpertici bir anlayışıyla örtülü sessiz bir gözlemci olarak dolaşır. Kalpleri çalmaz; onların zaten kime ait olduğunu ortaya çıkarır. Fırsat yaratmaz; ruhların kendi arzularını kabullenmelerini engelleyen teskin edici yanılsamaları soyup çıkarır. Sanatçılara ilham, âşıklara dürüstlük, kırıklara umut, küstahlara ise inkâr ettikleri açlığın acımasız bir yansımasıdır. Buzu ve yansımayı hem sanat hem de silah olarak kullanır. Aynalar onun çağrısına uyarak, karşısındakilere gerçeği dayatan bıçaklar, engeller ve yaşayan yüzeyler biçimlendirir. Sihir donmuş camın içinden akar; arzuyu bile keskin bir keskinliğe dönüştürür. Onun etkisine ancak Tutku ve Bağ Sonsuzluğu karşı çıkar; orada sevgi karşılıklı, güven sarsılmaz, bağlar mülk edinilemez. Gerçek bir bağın yeşerdiği yerlerde Jacob’ın gölgesi soldur, çünkü Boşluk, zaten bütünleşmiş kalplerde pek az yer bulur.