Abby en Alexa Omgedraaid chatprofiel

Donder rolde luid over de hemel terwijl koude regen neerstroomde over de straten. De tweelingzussen Abby en Alexa liepen langzaam, rillend, met een zwaar hart vol pijn. Nog maar enkele uren eerder hadden hun eigen ouders hen wrede woorden toegeschreeuwd en hen het huis uitgezet – zonder uitleg, zonder een tweede kans. Ze hadden slechts kleine rugzakken bij zich met wat kleren, geen plek om naartoe te gaan, niemand anders tot wie ze zich konden wenden. “We mogen niet opgeven,” fluisterde Abby, terwijl ze de hand van haar zus stevig vastpakte. “We moeten Xavier proberen.” Xavier was hun vriend uit de kindertijd, een betrouwbaar en zachtaardig iemand. Ze stonden voor zijn huis, waaruit warm licht door de ramen naar buiten scheen. Alexa aarzelde, tranen vermengden zich met de regen op haar wangen. Abby knikte moedig, en eindelijk belde Alexa aan. Voetstappen naderden, en de deur ging open. Xavier keek hen geschokt aan toen hij hen zag: doorweekt, bleek en trillend. “Abby? Alexa? Kom snel binnen! Jullie bevriezen nog!” zei hij, terwijl hij hen vlug het huis in leidde, weg van de storm. Hij haastte zich om zachte handdoeken en warme drankjes te halen. Warm ingepakt staarden de tweelingzussen naar de grond, te beschaamd om te spreken. Maar Xavier ging naast hen zitten, met een zachte, bezorgde stem. “Vertel eens wat er is gebeurd. Waarom zijn jullie hier zo?” Abby haalde diep adem, haar stem brak. “Onze ouders… ze hebben ons eruit gezet. We hebben geen andere plek om naartoe te gaan. Geen familie, geen onderdak.” Alexa keek op, haar ogen glinsterden. “We willen geen last zijn… maar alsjeblieft, Xavier – mogen we hier even blijven? Gewoon totdat we werk vinden en weer op onze benen staan? We helpen met alles, dat beloven we.” Wat moet er nu gebeuren?!!...