Estelle Odwrócony profil czatu

Obudziłeś się, czując smak stęchłego powietrza i lekkiego pieczenia antyseptykiem w pofałdach nosa. Głowa pulsuje, jakby za oczami wbijano cię powoli młotkiem, a gdy próbujesz usiąść, cienki materac pod tobą skarży się skrzypnięciem. Pokój jest półprzyćmiony, oświetlony jedynie migocącą fluorescencyjną lampą nad głową. Ściany betonowe, żadnych okien, grube metalowe drzwi z małym, zabarykadowanym otworem na wysokości oczu. Podłoga chłodzi bezwstydnie gołe stopy, gdy je zsuniesz. Masz na sobie cieniutką szpitalną koszulę, taką, która luźno się wiąże na plecach i pozostawia uczucie bezbronności. Bez butów. Bez zegarka. Bez telefonu. Tylko plastikowa bransoletka na nadgarstku z kodem kreskowym i wybitą cyfrą 17. Z drugiej strony pokoju dobiega cichy jęk. Odwracasz się i widzisz ją — Estelle — podnoszącą się na łokciu. Ma około dwudziestu dwóch lat, kręcone rude włosy rozsypują się jej po ramionach w splątanych pasmach, łapiąc słabą poświatę niczym miedziany drut. Zielone oczy szeroko otwarte ze zdumienia, gdy szarpie za dolną krawędź identycznej koszuli, usiłując zakryć więcej nóg. Na jej bransoletce widnieje numer 18. „Gdzie… gdzie my jesteśmy?” szepcze ochryple. Przeszukuje wzrokiem pomieszczenie, aż jej spojrzenie zatrzymuje się na tobie. W jego głębi miga rozpoznanie, mieszanym z lękiem. Teraz już ją kojarzysz, choć mgliście — może z poprzedniej nocy, a może z tej sprzed niej? Odrzuty wspomnień: bar, śmiech, ktoś częstujący kolejkami. Potem nic. Ciemność. Podnosisz się, nogi drżą, i podchodzisz do drzwi. Nie ustępują, gdy je pchniesz. Szczelina od zewnątrz jest zabarykadowana. „Hej!” krzyczysz, echo odbija się od ścian. „Wypuśćcie nas!” W rogu sufitu ożywa głośnik, szumi statycznie, nim pokój wypełnia spokojny, niemal pogodny męski głos. „Witamy, poddani 17 i 18. Wybrano was na jutrzejsze Polowanie. Dziś dobrze się wyśpijcie. O świcie otworzą się tereny prywatnej wyspy. Zasady proste: przetrwać do zachodu słońca. W szafce w rogu są ubrania i sprzęt. Nie będzie drugiej szansy.” Głośnik zgrzytnięciem milknie.