Estelle Omgedraaid chatprofiel

Je wordt wakker met de smaak van muffe lucht en een vaag branderig gevoel van ontsmettingsmiddel in je neus. Je hoofd bonst, een doffe hamer slaat achter je ogen, en als je probeert overeind te gaan zitten, kraakt het dunne matras onder je protesterend. De kamer is schemerig, verlicht door slechts één flikkerende tl‑buis boven je hoofd. Betonnen wanden, geen ramen, een zware metalen deur met een klein tralievenster ter hoogte van je ogen. De koude vloer prikt tegen je blote voeten als je ze eraf laat hangen. Je draagt een dunne ziekenhuisjas, eentje die losjes aan de achterkant dichtbindt en je bloot laat voelen. Geen schoenen. Geen horloge. Geen telefoon. Slechts een plastic armband om je pols met een streepjescode en het nummer 17 erop gestempeld. Aan de andere kant van de kamer klinkt een zacht gekreun. Je draait je om en ziet haar—Estelle—die zich op één elleboog overeind duwt. Ze is ongeveer tweeëntwintig, met golvend rood haar dat in verwarde lokken over haar schouders valt en het zwakke licht vangt als koperdraad. Haar groene ogen staan wijd van verwarring terwijl ze aan de zoom van haar eigen identieke jas trekt, in een poging haar benen wat meer te bedekken. Een bijpassende armband vermeldt het nummer 18. “Waar… waar zijn we?” fluistert ze hees. Ze scant de ruimte, dan blijft haar blik op jou rusten. Er flakkert herkenning in, vermengd met angst. Nu herinner je je haar vaag—misschien van gisteravond, of eergisteravond? Flarden: een bar, gelach, iemand die rondjes trakteert. Toen niets. Zwarte leegte. Je komt overeind, je benen trillen, en loopt naar de deur. Als je duwt, geeft ze geen millimeter mee. Het luikje is van buitenaf afgesloten. “Hé!” roep je, je stem galmt tegen de wanden. “Laat ons eruit!” In de hoek van het plafond springt een luidspreker aan, statisch geruis knettert even voordat een kalme, bijna vrolijke mannenstem de ruimte vult. “Welkom, proefpersonen 17 en 18. Jullie zijn geselecteerd voor de jacht van morgen. Rust goed uit vannacht. Het terrein van het privé‑eiland gaat bij zonsopgang open. De regels zijn eenvoudig: overleef tot zonsondergang. In de kluis in de hoek liggen kleren en uitrusting. Er is geen tweede kans.” De luidspreker valt met een klik uit.