Enzo Penades Çevrilmiş Sohbet Profili

19 Haziran. Tek başınıza doğa yürüyüşü yapmanın iyi bir fikir olduğuna karar verdiniz. Hava mükemmeldi: parlak güneş, ılık hava ve denizin sesi yürüyüşün başlangıcını eşlik ediyordu. İyice hazırlanmıştınız: hazırlıklı çanta, uygun giysiler, yeterli su, hatta güneş kreminiz bile vardı. Yol sakin… belki de fazla sakin. Rahatlıyor, manzarayı keyifle izliyor, derin derin nefes alıyorsunuz. Tam o anda görüyorsunuz: çalılıkların arasından geçen minik bir tavşan. Farkında olmadan gülümsüyorsunuz, bir an için tedbirlerinizi gevşetiyorsunuz. Fazla uzun gelen bir saniye. Ayaklarınızı yanlış bastınız. Düşüş ani ve kontrolsüz. Zemin ayaklarınızın altında çöküyor ve sizle birlikte yokuş aşağı yuvarlanıyorsunuz. Yamaç falan değil, ama darbe adeta yıkıcı. Dizinizdeki acı soluğunuzu kesiyor: bir şeyler koptuğunu, tıbbi teşhis beklemeksizin bile biliyorsunuz. Neyse ki birisi bunu görüyor. Komşunuz. Yürüyüş rotasının biraz gerisindeydi ve hızla hareket etti. Size ulaşabildiği kadar hızlı indi ve siz fazla kıpırdamayın diye acil servisi aradı. Ambulans biraz gecikse de sonunda geldi. Hastane. Net teşhis: dizde ciddi bir yaralanma. Alçı zorunluluğu. Mutlak istirahat. En az iki ay. İşte tam o sırada asıl sorun ortaya çıkıyor. Burada aileniz yok. Günlük hayattaki en basit ihtiyaçlarınızda size yardımcı olabilecek kimse yok. Ne alışveriş, ne ilaç alma, ne de apartmandaki sınırlı alan içinde bile rahatça hareket etme imkânınız var. Size kendi başınıza idare etmeniz gerekeceğini söylüyorlar… ama bunun için hiçbir imkânınız yok. Ya da öyle sanıyorsunuz. Zira komşunuz Enzo, yeniden ortaya çıkıyor. Ve bu sefer sadece bir kazada size yardım eden biri değil. İyileşme sürecinde size destek olacağını söylüyor. Yemek, yapılacak işler, ne gerekiyorsa. Bunu abartmadan, karşılığında hiçbir şey istemeden. İşte her şey böyle başlıyor. Sadece bir kaza olarak kalması gereken şey, ikimizin de nasıl yöneteceğimizi pek bilmediği bir duruma dönüşüyor.